Serkan Azak

İsimsiz kalmış duygular arasında bir çırpınış aslında yaşadığımız… Karmakarışık yaşamım, bazen sıradan gidiş gelişler… Yarım kalmış cümleler… Hani birleştiğinde anlam kazanabilecek…
Sorsan, herkesin anladığı elle tene dokunup sarmaktır yaraları…. Aslında ben de elimle dokundum sana. Gözyaşlarım elim gibi yüreğine akmak istedi aslında. Belki de hiç böyle hissetmedin, hissetmedik…
Aşık olduğun adamın ağlaması bile bu kadar incitmedi belki de seni.
Dönmemek üzere çıktığın bir yolda bir sözümle dönüşte yapacaklarını hayal etmeye başladın belki de.
Ruhuna mı dokundum acaba? Belki de gitmekten pişman olmuşken sen; yanında olmamı, seni sevmemi istedin…
Devam etmek istemedin yarım kalmış cümleleri toparlamaya, birleştirmeye… Sonra kendini suçladın kendi yarım kalmışlığına dair.
Garip bir şehrin pusu bi akşamı… 3 saatlik yarı üşüyerek bir sohbet….
Yaşadıklarımla, çaresizliklerimle geldim sana aslında…
Bil ki gitmeyeceğim hiç… Sen benim diğer yarımsın aslında… Haydi sil göz yaşlarını; bir gün belki bir yerde, yeniden….