Serkan Azak

İstanbul… Medeniyetlerin buluşmakla, savaşmak arasında kaldığı ihtişamlı kent, bir metropol…

Yorgundur uzaktan, bazen hareketlidir tüm caddeleri bazense şaşılası şekilde biraz durgun… Zamansız durgunlukları sadece an parçalarıdır, koşmak istersin durgunlukta ancak birden boğulursun.

Zor olsa da yaşamak İstanbul’da keyiflidir. Ne kadar zorsa o kadar keyiflidir. Ama artık bilinmei gereken birşey var ki taşı toprağı altın falan değildir.

Doğmak zordur İstanbul’da; yaşamk ise bambaşka… Azim gerekir. Ama yine de boğazda bir martıya ekmek atmaktadır tüm anlamı…

Koş gel İstanbul’a, yaşadığını hisset… Ancak hayallere fazla kapılma!

Hoşgeldin!

Tutmuyor yerini hiç birşey, Bir daha toplamıyor kaybeden
Bıkmıyor dönüyor dünya, işi bu sormuyor bile neden
Dayandı kapılarıma aşk yıktı, indirdi duvarlarımı
Ama geldiği gibi çekip gitti, beğenmedi kurallarımı
Geç kalanlar yarışında en ön saflardayım
Tanrı bile kabul etmiyor dualarımı
Gözümün yaşına bile bakma, memnunum ben halimden
Bu acıyı çektirmeden bırakmaz yakamı içimdeki göz
İnanırsam yıkanıp yumduğuma samimiyetle bir gün
O zaman dönebilirim başa yeniden tertemiz söz
Atladım ateş çemberlerinden, sınandım mucizesiyle aşkın
Hiç farklı değildim diğerlerinden, yanılan herkes gibi şaşkın

Ajda Pekkan