Serkan Azak » Karalamalarım

Sokak Hayvanı (!)

Serkan Azak — Mon, 07 Nov 2011 10:08:09 +0000

Ne garip ve saçma bir sıfattır: “sokak ….”. En üstün varlığız düşüncesiyle kalkıp tüm diğer canlıların yaşam alanlarına büyük bir saygısızlıkla betondan binalar, bahçeler, caddeler, sokaklar inşaa ediyor; yaşam alanlarını tamamen kendi ihtiyaçlarımız için işgal ediyor ve açıkta kalanlara “sokak kedisi”, “sokak köpeği” gibi etiketleri yapıştırıp geçiyoruz.

İşgalci bir topluluğa karşı koymayan, koyamayan duruşları onları hep azınlık yapmaktan başka işe yaramıyor aslında. Çünkü hesap sorma hakları yok. Kimlikleri, var oluşları, hakları yasal platformlarda olmadığı gibi bir çok işgalcinin vicdanında da yerleri ne yazık ki yok. Oysa aslında onların var oluşlarının ve haklarının olması için önce işgalcilerce, yani hepimizce kabul edilmesi, yaşadıkları zorluklarının anlaşılması vicdanlarımızın süzgecinden geçirilmesi gerekmekte.

Yazımı okumaya devam ederek ilerlerken kiminin aklından “hayvanlara gelene kadar ne çok insanın sorunu var” diye geçiyor biliyorum. Ama ne var ki aslında sorun insanların, farklı etnik grupların, farklı kökenlerin, farklı milletlerin sorunu olarak değil de, nefes alan, kalpleri atan “canlıların” sorunudur. Açlıkla mücadele eden bir insan ile açlıkla mücadele eden bir diğer canlının algılarımızda yaşadıkları sorun eşit düzeyde görülmelidir.

Sokakta gördüğümüz battaniyeye sarılmış bir insana acıyarak “evsiz” derken; yağmur yağarken sığınacak bir köşe bulamamış bir köpeği gördüğümüzde ona hunharca “sokak köpeği” diyebiliyor olmamızı kabullenemiyor; insanlığımızdan utanıyorum. Bu tip bir konu açıldığında da “barınaklar var” diye anında savunmaya geçip, o barınakların sanki 5 yıldızlı otel konforunda olduğunu sananları gördüğümde bir kez daha insanlığımızdan utanıyorum.

Kuyruğunu kıstırarak aslında hepimizin zulmünden korkan evsiz canlıların, kaçımızca hor görülmelerine ve tekmelenmelerine rağmen yine de sevgi dolu olduğunun farkında mısınız? Biliyor musunuz, ayrıca onlar hiçbir zaman, dünyanın hiçbir yerinde dağa çıkmayacak, hiçbiri militan olmayacak ve kayıtsız şartsız yaşadıkları zulme boyun eğecekler.

Aslında onlar sokak köpeği, sokak kedisi, evsiz, vs değil; bizler “ev insanları”yız. Öyleki yasal platformları bir kenara bırakıp, vicdani silsileden geçirilen bir bakış açısıyla baktığımızda bizim durumlarımız daha vahim!

Büyüdükçe Küçülmek: Turkcell Superonline

Serkan Azak — Mon, 09 May 2011 15:57:31 +0000

Müşteri olarak kabul edilmediğim Turkcell Superonline uygulamasının karşısında nefesim kesildi 10 dk öncesinde yaşadığım tecrübeyle. Telefon hattım bağlanır bağlanmaz Turkcell Superonline’ın şuan için hepimize ilginç gelen 0850′li müşteri hizmetleri numarasını çevirdim. Yıllar önce uzunca bir zaman müşterisi olduğum için kendilerinin yine kendilerinden hizmet almak istedim. Tabi az önce yaptığım görüşmeye kadar bunun adı memnuniyet idi. Farklı farklı 3 kişi ile görüşme yaptım. (Ümit, Kaan ve Gökhan Beylerle)
İlk abonelikte aktivasyon ücreti (bağlantı ücreti) her ne kadarsa ilgili miktarı ödeyeceğimi; kendilerine hiçbir kampanyaya katılmak istemediğimi, modem istemediğimi ilettim. Turkcell Superonline bana dönüp BTK (Bilgi Teknolojileri ve İletişim Kurumu) kuralları gereği kampanyalardan birinden yararlanıp, 24 ay müşteri olarak kalacağıma dair imza atmazsam müşterileri olamayacağımı söyledi.
BTK kuralı ise bu diğer internet servis sağlayıcıları da etkilenmez mi? Ayrıca hangi devlet kurumu mantık olarak dönüp bir firmaya “24 ay müşterin olacağına dair imza almadan ürün satma” der ki? Tabi durumu teyit etmek için iş başa düştü. Ne hikmetse sadece Turkcell Superonline’da bu uygulama var. BTK kendilerine özel bir kural koymuş demek ki.
Pardon ama “Kampanya” denilen şey seçmeli değil midir? Müşteri sunulan fiyat avantajlarını ve hediyeleri almak istemeyebilir. Bu durumda öğrendim ki Turkcell Superonline dönüp diyor ki hayır ben seni de paranı da istemiyorum; git diğerlerinin müşterisi ol. Peki Turkcell Superonline öyle yaparım. Ama bunu yapmadan önce seni de adını kirlettiğin BTK’ya şikayet de ederim. Mucx! ;)

Köpek Sahiplenmek

Serkan Azak — Mon, 10 Jan 2011 15:12:27 +0000

Köpek kadar keyifli birşey yok ama önce birkaç hususu kabul etmen ve kendinden emin olman gerekiyor. Aşağıda bir takım sorumlulukları listeledim. Bu hususları göze aldıktan ve kabullendikten sonra her şey çok keyifli. Küçük bir köpek alman senin için daha iyi olacaktır. Aşağıda yazdıklarım da gözünü korkutmasın lütfen. Ama baştan bilip kabullenmek gerekir.

Sorumluluk 1:
Hiçbir köpek “anne/baba benim çişim geldi demez. Eve getirdiğinde yattığı ve mama kaplarının olduğu yer dışında bir yere çişini yada kakasını yapacaktır. Tuvalet eğitimi 1 aydan fazla sürebilir. Kimi köpekler çok hızlı da algılayıp senin istediğin şekilde uygulayabiliyor bu tuvalet mevzusunu. Okuldan eve geldiğinde evin muhtelif bir yerine çoktan pislemiş olabilir. Bu süreçte biraz daha yoğun ilgi göstermen gerekecektir. bu söylediklerimiz de gözünü korkutmasın olağanüstü zor bir eğitim değil. Hatta bence en kolayı. Sadece dediğim gibi biraz sıkı ilgilenmen gözlemen gerekiyor.

Sorumluluk 2:
Hiçbir köpek kedi gibi sessiz, sakin durmaz :) Çünkü köpekler heyecanlı dostlar. Köpeğin cinsine, kişiliğine ve yetiştiriliş tarzına göre de hali tavrı farklılık gösterebiliyor. Mesela ben kendi köpeğimi (bir başkasına vermek zorunda kaldım gerçi) çok sakin bir şekilde yerleştirmiş olmama rağmen; apartmanda bir ses duysun, 2 kat aşağıda da olsa avazı çıktığınca havlıyordu. Önüne hiç geçemedim bunun; dövdüm olmadı sövdüm olmadı derler ya o misal O nedenle etrafı rahatsız etmeme adına bir sorumluluğun var.

Sorumluluk 3:
Evini kapatıp hadi ben arkadaşlarımda kalıyorum diyemezsin; sıkılır, bildiğin insan gibi psikoloji bozulur, huysuzluk yapar yada tuvaletini hiç istemediğin bir yere :) Evde bebeğin var gibi düşüneceksin yada ocakta yemeğin. Kedi olsa su götürür yanları var. Mamasını ve suyunu doldurup zorunlu hallerde birkaç gün yalnız bırakabilirsin ama köpek öyle değil. Günde minimum 2 kez çıkarıp gezdirmen gerekir.

Sorumluluk 4:
Apartmanındaki insanların yapıları önemli. “Köpek giren eve melek girmez” saçmalığına itimat eden insanlar varsa apartmanında sessiz sakin bir köpek de olsa sorun çıkaracaklardır. Ben Eskişehir’de öğrenciyken kapıma polis de geldi. Ev sahibin sorun çıkarmayacak ve köpekleri seviyor olacak. Bunun yanında sen de yasaları ve haklarını öğreneceksin. Bu gibi olası bir durumu göğüsleyebilmen gerek. :)

Sorumluluk 5:
Seyahatlerde evine götürmen gerekecek. Gittiğin her yer kabul etmeyebilir. Örneğin pet kabul eden otelleri bulman gerekecek. Ailen yada evleneceğin şahsiyet köpek seviyor olacak. Aksi halde bunlar hep sıkıntı.

Sorumluluk 6:
Masraflar ve zamanlar… Belli zamanlarda aşıları yapılması gerekecek. Bunlar belli maliyetler doğuruyor. Dengeli bir şekilde beslersen hem tuvalet olayında çok sıkıntı yaşamazsın hem de tüyleri, ağzı sağlıklı olur. Örneğin ben benim köpeğime yıllarda “Hill’s” marka mamadan başka bir şey almadım. 15 kilosu 150 – 200 TL arasında bir fiyattı. Gözünü korkutmasın 3 ay kadar gidiyor.

Sorumluluk 7:
Tüyler hayatının bir parçası olacak. Kıyafetlerinde sen ne yaparsan yap olacaklar :) Yeri geldiğinde yemeğinden de çıkacak :) Ama sevdiğinde rahatsız etmiyor seni. Tıpkı bebeğinin altını temizleyen annenin bebeğinin kakasından tiksinmemesi gibi bir durum bu. Ama kaliteli bir mamayla beslersen tüy sorununu minimuma indirme şansın da var.

Sorumluluk 8:
Bağlılık… Sana delice bağlanıyor köpeğin. Çıkarsızca ve delice seviyor seni. Onun Tanrısı oluyorsun adeta. Tapıyor sana… Tabi sen de ona… Kimin kimden önce öleceği belli olmaz elbette ama ölene dek onunla olabileceğini göze alabiliyorsan sahiplen bir tane. Zira ayrılmak öyle zor ki. Hala içim acır benim köpeğimi verdikten sonra… Kaldı ki hayvanın da bir psikolojisi var. Sahibinden ayrıldıktan sonra ölenler de oluyor… Hastalıkta ve sağlıkta köpeğin senin yanında oluyor; ne olursa olsun sen onun yanında olabilecek misin bunu da düşün…

Ergen Amerikan Bürokratlar

Serkan Azak — Thu, 02 Dec 2010 06:07:47 +0000

Her tutulan günlük bir gün biri tarafından okunmaya mahkumdur. Belki bundandır hiç günlük tutmayışımın nedeni. Tabi suratında sivilceleri çatallaşmış sese sahip bir ergenin tutmuş olduğu günlük kimi ne kadar ilgilendirir aslında… Ama durum öyle midir; o ergen ki günlüğü okunduğu için utanır, sıkılır, hatta günlüğü okuyan kişinin elinde bulundurduğu kozlardan korkar; çekinir…

Bürokrat günlükleri serildi bir anda bir internet sitesinde tüm dünyanın önüne… Onlar utanmıyor kirli çamaşırlarının ortaya dökülmesinden görünen o ki. 251.287 adet belgeden bahsediliyor. Şu dakika itibariyle 27 belge Ankara, 3 belge İstanbul hakkında yayınlanmış durumda. Öyle ki sayısal olarak en çok belge Washington’dan hemen sonra Ankara hakkındaki belgeler.

Dedikodu olduğunu iddia edenler var ki, akla aykırı. 251.287 adet dedikodu mu yazmış birisi şizofrence? Gayet sızdırılmış datalardan oluşuyor Wikileaks projesi; ayrıca zaten Washington bu belgeler bize ait değil de demiyor ki; dedikodu bunlar, gerçek değil gibi beyanatlar verebiliyorsunuz.

Obama bu durum için hemen iletişimlere başlamış ve ilk olarak Gül ve Erdoğan’ı aramış. Özür dilemiş. (Haberi izlerken iyi de Erdoğan ingilizce bilmiyor ki “one minute” dışında -bknz: Davos- diyebildim sadece.) Özür dilenmiş… 251.287 belge içinde en fazla belge Ankara’ya ait, açıklanan 27. belgede özür dileniyorsa; tamamı ortaya çıktığında ne yapılacak? Acaba Amerika’ya vize kalkar mı? Dış borcun bir miktarı silinir mi? gibi sorularla sığ bir şekilde değerlendirmeyi yeğlediğimi farkettim o an; çünkü biliyorum ki birşey olmaz… Bir özür daha dilenir, bir daha, bir daha… Gül ve Erdoğan affeder… Yanlış anlaşılmasın barış için, kardeşlik için…

Özetle bu aralar gündem ergen Amerikan bürokratların günlükleri… İlerleyen günlerde bakalım daha neler ortaya çıkacak o günlüklerden…

Oğlum

Serkan Azak — Sat, 09 Oct 2010 00:56:56 +0000

5 sene öncesiydi bana dair oluşun… Hiç planlamama rağmen, birden girdin yaşamıma. Hani büyükler der ya; hatayla oldu aslında istemiyorduk diye, işte aynen öyle oldun sen de. :)
Kayıtsız, şartsız, öyle ki karşılık bile beklemeksizin beni sevmeye başlayışın da çok geç olmadı. Tüm insanlardan daha saftı sevgin, karşılık beklemeksizin… Küçücük yaşıma rağmen, kapıma dayanan polislere karşı seni arkama alıp dimdik duruşumda gizliydi aslında sana bağlılığım.
Hırçındın sen benim gibi, ilk gördüğüne hep mesafeliydin; ilk tanıştığımızda bana karşı olduğun gibi. Minicik vücudunu götürüp, taş yere bırakıyordun benden en uzağa. Ben de hep üşütmenden korkup alıyordum seni olduğun yerden. Çok geçmeden aynı yere tekrar gidiyordun. Sonunda tüm taş yerleri birşeylerle kapatırken buldum ben kendimi. Çok da inatçı değildin hani; ben sana ayak uydurmaya çalıştıkça sen de bana ayak uydurmaya çalıştın. Sonraları ise koynumdan çıkmaz oldun gece uykularında… Soğuk kış gecelerinde burnunla zorla girip yorganımı benimle paylaşır oldun. Beni ısıtıp, uyutup, usulca beni uyandırmadan çıkıp, kendi köşende uyumak huyun oldu.
Kendi karnımı doyuramazken, sana alabileceğim en kaliteli yiyecekleri almaya çalıştım elimden geldiğince. Rutin, sıkıcı hayatımız vardı belki ama yine de mutluyduk seninle.
Bir ameliyat masasında, senden artık ümit kesilme noktasına geldiğinde, elime bulaşan kanlarınla hıçkırıklarımın birbirine karıştığı günü de hiç unutmadım ben. Tanrıya yakarışlarımı da; çevremdeki herkesi arayıp dua etmeleri için yalvarışlarım da cabası…
Varlığın garip bir mutluluktu; hiçkimse sevmese bile senin hep sevdiğini bilmek ne garip, ne büyük bir güç veriyormuş oysa. Aklıma her gelişinde gözlerim doluyor; bir fotoğrafını gördüğümde hala hıçkırarak ağlıyorum.
Nankörüm ben, egolarıma, öyle ki kendime yeniğim; bencilim! Seni götürüp, bilmediğim bir eve bırakıp nasıl çıktım? Nasıl kıydım sevgine? Nasıl kıydım bize bilmiyorum! Pişmanlığım boyumu aştı bu günlerde. Şuan yanımda olmanı, her zamanki gibi başını dizime koyup, arada iç çeke çeke uyumanı görmek ve yine sen uyurken usul usul seni okşayabilmek için neler vermezdim bir bilsen.
Sen de özlemişmisindir? Kin tutmuş mudur o minik kalbin bana? Seni bensiz, beni sensiz bıraktığım için benden nefret ediyor musundur acaba?
Çıkarıp seni hergün gezdiremiyordum; şimdi yaşadığın Ataşehir’deki o güzel, sıcak ev gibi bir ev sunamıyordum; site değildi yaşadığım 2 göz oda; bahçesi, çimi yoktu çılgınca koşup oynayabileceğin. Seni Ada’daki olmayan yazlığıma götürüp yaz günlerinde bütünleştiremiyordum doğa ile… Şimdi benim sana sunamadığım herşeye sahipsin… Bu güne kadar hep senin için daha iyi olduğunu düşünerek kendimi teselli ettim ben. Ama yine de mutluyduk değil mi? Yine de seviyorduk birbirimizi fütursuzca değil mi?
Biliyor musun ben her geçen gün biraz daha mutsuz oldum sensizlikten. Biraz daha ve biraz daha…
Boyumu aştı özlemin, boyumu aştı sensizlik, boyumu aştı sevgisizliğin…
Neredeyse 1 yıl oldu sensiz kalalı… Ne acıymış, ne zormuş meğer! Seni öylesine özledim ki! Öylesine ki!
Ben kötü bir baba oldum senin için! Kendimi de hiç affetmedim!
Hiç de affetmeyeceğim!

Aygün’üm

Serkan Azak — Tue, 28 Sep 2010 20:02:22 +0000

28 yıl önce yine bir yaz mevsiminin sonbahara koştuğu günlerde, Nilgün’üm ne iyi etmiş de seni getirmiş dünyaya… Ben eminim ki en lezzetli meyve ve sebzeleri yemiş sana hamileyken; tamam senin görünüşüne bakıldığında belki biraz fazla kaçırmış da olabilir hamur işini… Ama olsun be!

Mücadelen benden çok önce başlamış senin, ben daha yokken, ben daha baba parasıyla üniversite yaşamı yaşayıp keyif sürerken, sen çoktan başlamışsın koşuşturmaya. Herşey bir yana, en başından yanında olamadığım için özür dilerim… Biraz geciktim ben… Ama sanırım yetiştim…

Kasım 2007’de çalıştığım ofise giren, ultra havalı, endamlı (enine boyuna) bir hatuna kıl oluşumla, hayatımda varolmaya başladın. Evet evet; sinir olmuştum sana. Ee tabi ya; ben üniversiteyi yeni bitirmiş bir çömezdim, sense sektörün tozunu yutmuş tecrübelilerindendin. Tabii ki bana gözünün ucuyla bakacaktın! Birkaç gün içinde her sigarayı beraber içtiğimizi fark ettik. Sonra çekmecendeki çerezleri patlatırken buldum kendimi; yada Ayfer’in yemeklerini! Hani çekiniyordu ya herkes senden, benim umurumda değildi sayıp söveceklerin. Çünkü biliyordum; sinirlensen de kızamayacaktın artık bana. Ben de bunun yüzsüzlüğünü sonuna kadar yaşadım elbet, kaçırır mıyım fırsatları…

Gülmekten bıkmışlığımızı bilirim ben; hıçkırıklara boğulmuş halde seni Cevahir’in önünde bulduğum zamanları gördüm ben. Sosyal sorumluluk projelerimizin yıpratışlarını birlikte yaşadık ve her proje sonunda Schiller’da kritiklerini yaptık seninle. Ha öyle ki Schiller’ın müdavimlerinden olduğumuzdan hediyeler vermeye başladılar bize… (Eski günler, paranın pul olduğu zamanlar işte :))

Tabi ki bir arada hep kalamadık. Farklı ofislerde, farklı işleri yaparken bulduk kendimizi. Telefon hattının diğer ucundaki coşkulu, kimi zaman dipten gelen bir sestin. Ama vardın ya, hep vardın ya, bu yetti; yetiyor…

Bunlar dışında kaleme alınabilecek çok şey var aslında… Benim bileğimle özleştirdiklerimiz gibi…

İyi ki varsın canımın içi! İyi ki varsın! 28 koca yıl geçip gitti bak; 3 yıldır da biz hep birlikteyiz seninle; aylarca konuşamasak da, görüşemesek de!

Hep yan yanayız biliyorsun. Hep de öyle olacağız sana söz veriyorum.

Seni seviyorum.

Nice mutlu yıllara!

Download

Anlamsızlık

Serkan Azak — Sat, 04 Sep 2010 02:26:00 +0000

Beynimin kasılmaları arttı bu aralar iyiden iyiye. Yeni bir fikrin doğması an meselesiyken, bir takım ilüstrasyonlar aradığım bir sitenin abuk subuk bir çizim aracı ile oynarken bulmuş olmanın anlamsızlığını yaşarken buldum işte. Öyle ki işte hemen buradan da paylaşıyorum yaptığım karalamayı. Gece uykularının olmadığı, gündüzlerinse anormal rutinliği karşısında ruhum da kasılarak beynime eşlik eder duruma geliyor.
Bu aralar yorgunum düşünmekten, planlamaktan ve tasarlamaktan. Aslında bu aralar tembellikten yorgunum sanırım. Bildiğim birşey var ki, bu anlamsızlığın yorgunluğuna değecek.
Çok yakında.

Re-fe-ran-dum!

Serkan Azak — Fri, 03 Sep 2010 03:13:28 +0000

Referandum kelimesi bana neden bilmiyorum, hep bir öksürük şurubu ismi gibi gelmiştir. Hani şu kırmızı, acımsılıkla tatlımsılık arasında sıkışıp kalmış olan tadı olanlardan.

Karmakarışıklığı yaşamakta olan ülkenin gündemine düşen referandum tartışmaları, miting meydanları, “Evet”lerle “Hayır”ların havalarda uçuştuğu şu günlerde ideolojileri bir kenara bırakarak kendi kendime neye “Evet” yada “Hayır” diyeceğimizi sorduğumda, kendime olan sessizliğim beni biraz korkuttu; bir o kadar da utandırdı. Neyse ki Google imdadıma yetişti. İtiraf etmeliyim; doğru şekilde soru sorduktan sonra alınan cevaplar açısından Google’dan daha dürüstü yok şu günlerde… Neyse…

Gerçekleşecek değişiklikleri detaylı olarak karşılaştırmalı olarak ortaya koyan tarafsızca hazırlanmış belgeyi de yayınlıyorum.

Bence neye Evet yada Hayır dediğimizi bilerek demek lazım. Buyrun;

Anayasa Değişikliği Karşılaştırmalı Teklif Tablosu

Esprili Damlalar

Serkan Azak — Sun, 20 Jun 2010 13:52:47 +0000

Yağmur yağıyor dışarıda, gökyüzünün hıçkırıkları içten içe sarıyor benliğimi. Umarsız duruşuma yeni sorumluluklar ve varoluşlar katılıyor gün be gün.
Pencereden bakmak birşey kazandırmıyor; cama sıkı sıkı tutunmuş tüm yağmur damlacıkları dil çıkarıyor bana. Hepsiyle ayrı ayrı şakalaşıyorum. Her birine ayrı ayrı seni anlatıyorum; sonra da derin bir sessizliğe kapılıyoruz birlikte. Hemen akabinde ise fütursuzca kahkahalar atmaya başlıyoruz ki, bazı damlacıklar tutunamayıp o anda süzülüp düşüyor aşağıya. Puslu gökyüzü de sanki ağır ağır bizim kahkahalarımıza eşlik ediyor inceden.
Ezberlerim bozuldu tamamen, zembereğim dağıldı. Hayallerle gerçekler birbirine öylesine karışmış ki; artık aynadaki görüntüm mü gerçek yoksa ben miyim aslolan bilemiyorum.
Sorguluyor muyum?
Hayır!

Kamil Koç

Serkan Azak — Fri, 11 Jun 2010 12:08:28 +0000

10 Haziran 2010 saat 22:00 hareket saatiyle İstanbul Denizli seferini yapan Kamil Koç otobüsünden 2 bilet aldık. (3 ve 4 numaralı koltuklar)

Öyle eğlenceli bir yolculuk geçirdik ki sizlerle de paylaşmak istedim.

İstanbul çıkışı itibariyle gece boyu her iki şöförün de sigara dumanına bol bol maruz kaldık. Ciğerlerinize yazık be şöför beyler, yapmayın, kendinize kıymayın bu denli dememek için kendimizi zor tuttuk.

İzmit terminali çıkışı şöförümüz yolu şaşırıp Düzce yönüne yaklaşık 15 dakika gittikten sonra geri dönerek, bir kaç yerle telefonlaşarak doğru yolu bulabildi. Mazallah bu maili size Ankara civarlarından da yazıyor olabilirdim. :)

Muavinimiz evlere şenlikti. Evet doğru gece yolculuğu; sevgili muavinimiz de bunun bilincinde idi çok şükür. Yol boyu tüm yolculardan daha çok uyudu. Hem de boynu host koltuğundan koridora sarka sarka. Benim için arayıp sorar mısınız kendisini acaba boyun tutulması geçti mi? Muhtemelen tutulmuştur. Yazık vallahi; biz yolcular hostlara yastık temin edilmesini istiyoruz!!!

Susadık yandık! Mola akabinde bir su istemek için bize yolculuk başında bahsedilen ikaz düğmesine bastık. Bekledik bekledik bekledik. Şöför, muavine sabah kocasını kaldırmaya çalışan kadınlar gibi “Bayram kalk, yolcu isteği var, Bayram, Bayram, Bayram…” seslenmesi akabinde dürtüklemesiyle uyanan Bayram (muavin), zorla kaldırılan ilkokul çocuğu gibi bir triple kalkıp en arka koltuğa kadar gidip ikaz lambasını görmeden tekrar yerine geçip, bizim 3-4 numaralı koltuğumuzda yanan ikaz lambasını ön taraftan manuel söndürüp tekrar uyuma girişimi üzerine orta kapıdan da duyulacak şekilde “kaptan bir su alabilir miyiz?” şeklinde kükrememle yeniden yerinden fırlaması çok dikkat çekiciydi.

Yine yanaştığımız bir iki terminalde, giriş yapılan terminalin hangi terminal olduğunu biz şöförden öğrendik. Nasıl mı? Şöför muavine seslenir uyanması için: “Bayram oğlum uyan, Afyona geldik diye anons etsene!, Bayram, Bayram, kalk Bayram, uyan Bayram!”

Unutmadan, ruhumuza gece boyu işlenen Sibel Can kasedini (dikkat edin CD değil kaset diyorum, siz düşünün kaç sene öncesinin arabeski olduğunu) asla unutamayacağız.

Dönüş biletimi farklı bir firmadan alma düşüncesi oluşturdu bu durum. Sanırım öyle yapacağım.

Işık

Serkan Azak — Fri, 02 Apr 2010 08:11:35 +0000

Hayat bana seni getirdi mezarımsı evimde yaşarken…
Al dedi Tanrı; sana bir ışık…
Yol göstersin sana dedi, önünü aydınlattığı gibi,
Ruhunu da aydınlatsın; şereflendirsin seni dedi…
Herşeyi bilir ve herşeyi en güzel şekliyle verirmiş ya Yaratan,
İşte o zaman daha bir inandım buna…
Seninle tökezleyip düşmeyi de öğrendim,
Yeniden ayağa kalkıp, kanayan dizlerime aldırmadan koşmayı da…
Önceleri seni sevmeyi sevdim, sonraları seni de sevdim…
Terkedilmiş bir kasabaya benzeyen kalbimin sokaklarında,
Yankılanan tek şey artık senin adın…
Sen yokken karanlık dünya; sen yokken soğuk…
Sen varken gündüz, sen yokken gece…
Hayaller seninle anlamlı; umutlar, planlar seninle gerçek.
Sensiz hepsi sadece bir “hiç”…
Hani derim ya hep, armağanısın sen bana yukarıdakinin…
En kutsal, en değerli varlığım…
Hani diğer yarımsın… Benliğim, varoluş nedenim…
Zaman zaman kırgınlıklarım, hayıflanmalarım…
Şımarık afacanımsın benim, gözleri fıldır fıldır dönen…
Sevgim anlatılmaz, saygım paha biçilmez sana…
Diğer yanda da beni alev alev saran kocaman bir aşk…
Tüm hislerim senin, ruhum senin, bedenim senin…
Tanrı seni benim için yaratmış diyorum ya bazen;
Kimbilir belki de beni senin için yaratmıştır…
Seninle bütünüm…
Sensiz bir yanım hep eksik…
Seni hep sevdim, hep de seveceğim!

Seçmeler :)

Serkan Azak — Wed, 10 Feb 2010 09:27:15 +0000

İşte! aradığım kız bu
İlk yemeğe çıkışımızda cep telefonu çaldı. Elini çantasına attı. Kurcaladı, kurcaladı.
Telefon uzun uzun çalmaya devam ediyordu. Bir türlü bulamadı. Sonra o güzel cümle döküldü dudaklarından:
‘Evde mi bıraktım acaba?’ İşte o an aradığım kız bu dedim.

— o O o —

Pişmanlık
Bilinçli tüketim, bilinçli üretimle olur 18.000 YTL kredi kartı borcum olduğunu öğrenen babamın ilk tepkisi;
‘Keşke korunsaydım’

— o O o —

Altıncı his
6. His filmini izledin mi dedim. Hayır ama çok övdüler dedi.
Bende filmin CD’si var, istersen vereyim izle, ben de çok beğendim dedim.
Şimdi izlersem bir şey anlamam, ilk 5 tanesini izlemem lazım önce dedi.
Sustum. Gülmedim bile. Artık görüşmüyoruz.

— o O o —

Öncelik
Evlenmeyi düşündüğü erkek arkadaşının ‘benden önce biriyle oldun mu?’ sorusuna,
‘buraya gelmeden önce mi?’ cevabını vererek evl ilik umutlarını magmalara atan hatunun gerçek sarışın olduğunu söylememe bilmem gerek kaldı mı?

— o O o —

Suyu Isıt
Geçenlerde köyde komşunun evinin önünden geçiyordum.
Yaşlı amca hanımına şöyle dedi: ‘Hanım suyu ısıt; olursa olur olmazsa çay demleriz.’
Hala gülmekteyim.

— o O o —

Maalesef Kaybettik
Aniden fenalaşan annelerini apar topar hastanenin acil servisine taşıyan, ancak yarım saat sonra doktorun ‘maalesef annenizi kaybettik’ demesiyle annelerinin öldüğünü öğrenemeyen(!) bunun yerine
‘ulan nasıl kaybedersiniz koca kadını daha demin buradaydı!’
deyip doktoru bir güzel döven komşularım var duyurulur…

— o O o —

Ramazan geldi
Her zaman canım, aşkım diyen kocacığım Ramazan geleli beri, orucu bozulmasın diye bana ‘kanka’ diyor ya..

— o O o —

Danger
Önümüzde ilerleyen tankerin üzerindeki ‘DANGER’ yazısını görüp de
‘Allah’ın akıllısı, tanker yazacağına danger yazmış’
diyen ve arkasından kahkahalarla gülen teyzemi nerelere göndersem acaba? !

— o O o —

Kıbleye çevirin
Bu zamana kadar hiçbir şeyi alkışlatamamıştım kısmet bugüneymiş.
Lütfen o büyük alkışlarınız pilota ‘Uçağı kıbleye çevirin, namaz kılacağım’ diyen gurbetçi vatandaşımıza gelsin.
Haberi gördüğümde ben öyle yaptım da.

— o O o —

Efendi Çocuklar
Lütfen bir alkış da benim anneme zira kendisi geçen gün televizyonda zap yaparken, Aydın ve Fatih Ürek’i görünce, ‘Ben bunları çok severim, mankenlerle falan dedikoduları çıkmıyor, terbiyeli çocuklar’ dedi.

— o O o —

İndirim Anonsu
Bizim oradaki Carrefour´un ilk açıldığı zamanlar.
Mağazada anlık indirim duyurularını anons eden kişi şöyle dedi:
‘Pantolonları indirdik, orta reyonda sizleri bekliyoruz.’

— o O o —

Subaylar
Lise yıllarında Milli Güvenlik dersinde hocamız olan subay, sınıfın güzel kızlarından birini kaldırmış ve ondan subay rütbelerini küçükten büyüğe doğru doğru saymasını istemişti.
Sıralamayı aynen yazıyorum:
‘Teğmen, üsteğmen, yüzbaşı, binbaşı, yarbaşı ve albaşı.’

— o O o —

Takı merasimi
Geçenlerde gittiğim düğünde takılan paraları anons eden şahıs aynen şöyle dedi:
‘Gelin hanım köşede, isteyen takabilir.’

— o O o —

Telsiz Anonsu
Arkadaşımın sevgilisi komiser. Geçenlerde ikisi arabada sohbet ederlerken;
- ‘Bilmem kaç merkez, yolda üç tane or..pu var Tamam’ diye bir telsiz anonsu gelmiş.
Erkek arkadaşımız çok utanmış ve hemen telsize sarılıp telsizin diğer ucundaki memura;
- ‘Bu ne biçim anons, malum kadın deyin biz anlarız’ diye fırça atmış.
On dakika sonra gelen telsiz anonsu ikisini de kahkaha krizine sokmuş.
- ‘Komiserim malum kadınlar or..pu değilmiş Tamam’

— o O o —

Balık
Bir arkadaşımla balık almaya gittiğimizde, arkadaşım kovanın içinde yüzüp çırpınan balıklara bakıp;
- ‘Bunlar taze mi?’ diye sormuştu.
Balıkçı da cevabı hemen yapıştırdı:
- ‘Yok abla, pil takıp oynatıyoruz’

Seni Nasıl Seviyorum?

Serkan Azak — Thu, 04 Feb 2010 08:19:29 +0000

Hayat bazen oyunlar oynar bize, kimi zaman o oyunun içinde piyon oluruz kimi zaman şah. Bizim oyunumuzda iki şah var; ve ben bu oyun içine iki “şah”ı özellikle yerleştirdim ki, mat olma ihtimali düşük ve oyun da olabildiğince uzun hatta sonsuz olsun diye.
Gözbebeklerimden tüm vücuduma ve ruhuma ılık ılık esen samyeli gibi senin var oluşun.
Öyle çok seviyorum ki seni, var oluşunu… Sensiz bir Temmuz sabahı üşüyebilirim, sensiz İstanbul sessiz ve sakin… Sen varsan lezzetli sevmediğim tüm yiyecekler… Gülümsüyorsan aydınlık aksi halde ölesiye zifiri karanlık… Sen yokken anlamsız tüm şarkılar, filmler ve resimler… Hayaller seninle gerçeğe bu kadar yakın, umutlar bu kadar olası… Varlığında gizli en gergin anlardaki sonsuz mutluluk…
Renklerin arasında kaybolmuş biraz çakırkeyif haldeki ben, bir tek şeyi biliyorum ki;
Aşk, seninle renkli…

Hayata Serzeniş

Serkan Azak — Mon, 23 Nov 2009 12:17:40 +0000

Tüm organlarımda benden izinsiz dolaşan manasız sıkıntı zaman zaman gelip boğazımda düğümleniyor sanki. İçtiğim her sigara ile onu öldürmeye çalışırken kendimi zehirlediğimin farkındalığı içinde sakinliğimi korumak adına attığım her adımda sanki karanlığa doğru ilerliyormuşum hissi aslında beni yoran…
Hayatın flue renklerini netleştirme çabalarımız ve renklerin netleşmesinden çok, iyice grileşebilme ihtimalleri beni korkutan…
Karşıma geçip; beni anlamaya çalışmadan anladığın kadarıyla yargılarını ve benden habersiz yarattığın etiketleri bana yakıştırman beni inciten…
Yorgunluklarım, korkularım ve incinmişliklerimi topladığımda elimde kalan tuhaf bir tedirginlik, bir miktar da huzursuzluk…
İnandığım ve beni yaşatan tek birşey var ki, herşeyin çok güzel olacağı inancı…

Alıntı değildir oturup kendim(i) yazdım…

Dans et!

Serkan Azak — Fri, 20 Nov 2009 12:20:20 +0000

Senden öncesi kayıpken, “senden sonrası” diye bir olgunun olmaması bildiğim en net gerçek. Senden sonrası “yalnızlık” demek benim için; ki yalnızlığı sana tercih edecek kadar çıldırmadım henüz.
Aslında ikimizde yalnızlığımızla dans ederken pistte, ansızın yakınlaşıp çiftleri değişen biz değil miyiz? Öyleki, ben seninle bir ömür boyu aynı pistte dans etmekten başka birşey istemiyorum.
Tenimde, benliğimde, avuçlarımda, yüzümdeki çizgilerde saklı hani o en beğendiğim gülümsemen, şımarıklığın…
Yüzünde beliren en ufak gölgede dünyama yağmurlar yağar oldu; hem de en gök gürültülüsünden, en şimşeklisinden… Sesini duymadığım uzun zaman dilimlerinde ise küçüldüğümü hissediyorum, yok oluyorum adeta küçülerek…
Tıpkı sen gibiyim, yanındayken beni özlediğin gibi… Düşününce derinlemesine, aslında haddinden fazla sen gibiyim. Yada sen fazlasıyla ben gibisin; bilemedim…
Umutlarınla umutlarımı, hayallerinle hayallerimi harmanlayıp tüm bedenini ve benliğini beze… Sonra da piste çık, yaşam müziğimizin kollarına bırak kendini; bırak ruhun ruhuma karışsın; gözlerini kapat, dans et!

Alıntı değildir oturup kendim(i) yazdım…

Tarifsiz

Serkan Azak — Fri, 13 Nov 2009 21:45:05 +0000

Sıkıldım hayatın sille tokadını yemekten ben; düştüm… Beklediğim, bugünüm, yarınım, yarınlarım, geri kalanım olman bir yana; gecikmişliğimiz için dolar uzun zamandır dolmayan gözlerim.
Patika bir yol bizimki, tutunduğum tek şey ellerin… Sendeleyip her yığılışımda dizimde yeni yaralar açılıyor. Zaman zaman yok oluşlarında, her yalnız kalışımda ayağa bile kalkamaz duruma geliyor; gelmeni, elimden tutup beni tekrar ayağa kaldırmanı bekliyorum sessizce…
Geçmiş için üzgün, bugünler için kırgın, gelecek için kaygılı ve tüm bunların yanında umutlu, olabileceği kadar mutlu bir tablo çizmek için bir tuval üzerinde çırpınıyorum sıfır resim yeteneğimle… Tek korkum mutluluğun resmini yapıyorum derken, son fırça darbesinde sadece soyut bir resim elde etme ihtimalim..

Alıntı değildir oturup kendim(i) yazdım…

Sensizlik

Serkan Azak — Fri, 13 Nov 2009 20:50:05 +0000

Bir garip hüzün çöker insana
El ayak çekilince
Tek başına kalırsın dünyada
Etraf sessizleşince

İnan bu ev alışamadı
Hiç bir zaman sensizliğe
Şimdi sensizlik oturuyor
Kalkıp gittiğin yerde

Yanlızlığa elbet alışır bedenim
Yanlızlıkla belki de başa çıkabilirim
Çok zor gelse bile yaşar öğrenirim
Sensizlik benim canımı acıtan

Bir derin korku düşer ruhuma
Duvarlar seslenince
Karanlık oyun oynar aklıma
Gölgeler dans edince

İnan bana alışamadım
Hiç bir zaman sensizliğe
Şimdi sensizlik dolaşıyor
Çıkıp gittiğin bu evde

Soldaki 2. Masa

Serkan Azak — Wed, 04 Nov 2009 21:32:28 +0000

Yine savrulacaktın bir şehre…
Gitmeden görüşmeliydik sana göre, şarttı!
Beşiktaş’ta bir akşamüstü…
İşten eve gelip,
Apar topar hazırlanıp sokağa attım kendimi.
Beşiktaş Starbucks,
Kapının girişindeki, soldaki, 2. masa…
26 Ekim 2009 Pazartesi

Hatırlayışım

Serkan Azak — Wed, 04 Nov 2009 21:32:19 +0000

Daha dün değil miydi seni hatırladığım? Haliç’e doğru yaktığım sigara beni zehirlemek için elinden geleni yaparken, birden aklıma gelip çöküşünün bir nedeni varmış meğer…
Ay olmuştu görüşmeyeli; aklıma geldiğin o an telefon rehberimde adını arar buldum kendimi… Sonra anımsadım ki sen telefonunu vermemiştin bana. Rehberimde yoktun, sigaramın son nefesini üflerken ismini fısıldadım kendi kendime ve gülümsedim…
(21 Ekim 2009 Çarşamba)

Bir Bayram Sabahı

Serkan Azak — Wed, 04 Nov 2009 21:32:03 +0000

Kapalı perdelerim, yarı ıslak gözlerim…
Üzüntülerim ve mutsuzluklarım…
Çaresizliklerim, yıkılan hayallerim…
Kötümserliğim, umutsuzluklarım…
Kırgınlıklarım, kanayan yaralarım… hepsi bana misafir olmuştu.
İçeriye ışık sızmasına tahammülüm yokken, bayramlaşmak için kapımı çalan çocuklara ekstra sinir oluyordum…
Silkelenmiş, üzerime sıçrayan ve üzerimde kuruyan çamurlardan kurtulmuştum… Düştüğüm yerdeydim ama düşmenin etkisiyle acıyan yerlerimin acısı geçmiş; ayağa kalkmak için yavaş yavaş doğruluyordum ki; çıkageldin…
(20 Eylül 2009 Pazar)

Hakan’dan…

Serkan Azak — Mon, 08 Jun 2009 19:42:19 +0000

Savaştık önce
El için
Rüzgardım sert esen,sen ise fırtına
Kaldık biz bize
Anladık,yanıldık
Neticesinde biz bize kaldık…

* Yakın dostum Hakan’ın benim için yazdığı bir akrostiş… Kendisine teşekkür ederim…

Issız Adam

Serkan Azak — Sun, 28 Dec 2008 20:18:10 +0000

Kültürel aktivitem gelmişti geçen cumartesi… Ne yapalım diye düşünürken, en iyi fikir sinemaydı Avcılar’ın soğuğunda… :) Kendimizi attık bir sinemaya ve aldık biletleri Issız Adam’a… 21:30 seansı, Barış Manço Kültür Merkezi…

İzledikçe ıssızlaştığımı farkettim… Perdeyi kokladığımı hissettim önce; sonra ordaydım… Filmin her görüntüsününün 25. karesi oldum bir anda… Beyoğlu’nun yaşanmışlıkları bol sokaklarında, filmin içinde yaşadım 113 dakika boyunca… Alper’le kitapçıdaydım, Ada’yı takip ettim, mutfaktaydım, havuçlu-tarçınlı kek yaptım, türlü türlü kadınlara gittim…

Issızlık kimin ıssızlığıydı? Ada mı daha yalnızdı yoksa Alper mi bilemedim… Biri doğrudan biri dolaylı bir yalnızlık içindeydi sadece anladığı o ki…

Herkes gibi filmin son 10 dakikasını değil, tamamını sevdim… Son 10 dakikayı sevebilmek için önceki dakikalara ihtiyaç olduğunu bilmeden sevdi herkes bence, son 10 dakikayı…

İstanbul’a Hoşgeldin

Serkan Azak — Sat, 25 Oct 2008 22:16:48 +0000

İstanbul… Medeniyetlerin buluşmakla, savaşmak arasında kaldığı ihtişamlı kent, bir metropol…

Yorgundur uzaktan, bazen hareketlidir tüm caddeleri bazense şaşılası şekilde biraz durgun… Zamansız durgunlukları sadece an parçalarıdır, koşmak istersin durgunlukta ancak birden boğulursun.

Zor olsa da yaşamak İstanbul’da keyiflidir. Ne kadar zorsa o kadar keyiflidir. Ama artık bilinmei gereken birşey var ki taşı toprağı altın falan değildir.

Doğmak zordur İstanbul’da; yaşamk ise bambaşka… Azim gerekir. Ama yine de boğazda bir martıya ekmek atmaktadır tüm anlamı…

Koş gel İstanbul’a, yaşadığını hisset… Ancak hayallere fazla kapılma!

Hoşgeldin!

Birthday!

Serkan Azak — Fri, 02 May 2008 22:26:47 +0000

Doğum günüm kutlu olsun :)

İnsan Merkezli Yaşam(!)

Serkan Azak — Fri, 02 May 2008 16:51:06 +0000

Tamam tamam, herşeyi anlıyorum; anlamaya çalışıyor yada anlıyor gözüküyorum. Evet, Atatür denince akan sular durur bende… Çanakkale’de şehirtlikleri gezerken tüylerim ürperir.
Hani vatan, toprak, vs döz konusu olunca, ne savaşlar verilmiş hepsini biliyorum.
Tuhaf ideolojilerim de yok benim. Ne komunistim, ne anarşist, ne de şeriat yanlısı… Genç birinin belki bir ideolojisi olmalı ama benim yok!
Görüyorum ki tanrının armağanı olan bu dünyayyo “tuhaf” ideoloji adı altındaki bıdı bıdılarla mahvetmekten başka ne yapıyoruz?
Ekranlarda hergün izliyoruz; yine bir şehit haberi, yine bir şehit annesinin feryatları… Kaybetmiş gencecik evladını, ağlıyor elbet; insanın da içi acıyor haliyle…
Neyse bunlar hergün gördüğümüz, hepimizin çoklukla düşündüğü, hissettiği şeyler…
Uzun bir süredir de şunu düşünüyorum
“Tuhaf” ideolojik savaşların sonunda ölen sadece A ülkesinin askeri ile B terör örgütünün militanları mı?
Hani F16′lar başarıyla vurmuş; terör örgütünün bulunduğu mağarayı, araziyi, şurayı burayı… Başarılı, oley, nerede alkışlar (!) Sakın yanlış anlaşılmasın, hiçbir örgüt yanlısı da değilim ben!
Sorguladığım şu:
Neden bu kadar insan odaklı yaşam sürüyor dünya insanları?
Düşen o bombadan yükselen alevler içinde kavrularak ölen insan sayısından çok hayvan yok mu?
Karınca kolonileri, arı kovanları, çekirgeler, tilkiler, sincaplar, binlerce tür böcek, fareler, yılanlar…
Onların canı yok mu?Onların canı yanmaz mı? Hiçbir şeyden habersiz bu canlılar neden insanların kavgaları arasında can vermek zorunda bırakılıyor?
Bir kere şuna inanıyorum; Tanrı hayvanları insanlara hizmet için yaratılmışmış.. Yok böyle birşey; dünya üzerinde benim ne kadar hakkım varsa bir karıncanın da o kadar hakkı vardır! Bazentüm bu izlediklerimizden sonra düşünüyorum da; insan diye bir varlık olmasaydı dünya ne kadar güzel olurdu!
Hadi tüm bunlar bir yana da, bangır bangır bağıran görsel medya neden bu konuya bu güne dek hiç değinmedi? Görsel medyanın bunlara da değinmesini sağlamak için bir şehit annesinin deryatlarının yayınlandığı gibi; kolonisini bombanın alevleri içinde kaybetmiş, acı acı vızıldayan bir kraliçe arı aramaya mı çıkmak gerekiyor! Tabi kraliçe arı da sağ kalabildiyse…
İnsan merkezli yaşamaya bir dur demek gerekmez mi artık?

Kuskevej

Serkan Azak — Fri, 02 May 2008 12:58:22 +0000

Bak işte tam ordasın Sevgicim…
Kuskevej :)
Az kaldı bak işte…
Hani dönmeyecektin :)

Mor Mum

Serkan Azak — Sat, 19 Apr 2008 20:23:00 +0000

Koştum…
Karanlıktı, korktum…
Gökkubbe maviydi ama yağmur yağıyordu.
İmkansızdı…
Büyülere kandım, sığındım; tutmadı…
Yoruldum ama yığılmadım.
Gördükçe sevindim;
Sustukça sevdim, sevdikçe sustum.
Bakmadım ama gördüm.
Konuşmadım, sustum, kendimden korktum!

Hissedebilmeyi istemek…

Serkan Azak — Fri, 01 Feb 2008 01:12:00 +0000

İsimsiz kalmış duygular arasında bir çırpınış aslında yaşadığımız… Karmakarışık yaşamım, bazen sıradan gidiş gelişler… Yarım kalmış cümleler… Hani birleştiğinde anlam kazanabilecek…
Sorsan, herkesin anladığı elle tene dokunup sarmaktır yaraları…. Aslında ben de elimle dokundum sana. Gözyaşlarım elim gibi yüreğine akmak istedi aslında. Belki de hiç böyle hissetmedin, hissetmedik…
Aşık olduğun adamın ağlaması bile bu kadar incitmedi belki de seni.
Dönmemek üzere çıktığın bir yolda bir sözümle dönüşte yapacaklarını hayal etmeye başladın belki de.
Ruhuna mı dokundum acaba? Belki de gitmekten pişman olmuşken sen; yanında olmamı, seni sevmemi istedin…
Devam etmek istemedin yarım kalmış cümleleri toparlamaya, birleştirmeye… Sonra kendini suçladın kendi yarım kalmışlığına dair.
Garip bir şehrin pusu bi akşamı… 3 saatlik yarı üşüyerek bir sohbet….
Yaşadıklarımla, çaresizliklerimle geldim sana aslında…
Bil ki gitmeyeceğim hiç… Sen benim diğer yarımsın aslında… Haydi sil göz yaşlarını; bir gün belki bir yerde, yeniden….

Sevgi’m…

Serkan Azak — Thu, 24 Jan 2008 23:45:00 +0000

Garip bir karşılaşmaydı bizimkisi… Belki de beklenmedik… Masanın sağında oturuyor; ukalaca bakışlar ve yukarı bakan burnunla izliyordun beni.
Biraz sivri, biraz marjinal… Aslında bir o kadar da sevimli…
Bir kadeh ucuz şarapla başladık aslında; hani 5 litresi 12 YTL olan. Sonra ikiledik kadehleri…
Sırlarımız vardı önceleri; gözlerimizle sesleniyorduk birbirimize “-E hadi anlat artık!”
Anlatamadık uzun süre, zaman bir garip aktı…
Kısa telefon görüşmeleri geçti sonra aramızda “-Alo, Sevgi sana çok önemli birşey söylemem lazım”
Kanatlı’da bir akşam üstü… Sıradan bir Eskişehir günü…
Dökülüverdi sırlarımız… Aramızda kalan sıkışmış kapı birden aralanmıştı arkasına kadar. İşte o andı aslında ruhlarımızın birleştiği an… Şaşkınlıklarımızı kahkahalarla süsleyip kalakalmıştık…
Sonrasında işte bitmişti üniversite maceram. Daha arabesk yaklaşmak gerekirse, yaşamın dikenli kolları batmaya başlamıştı bana… :)
Ansızın İstanbul’da buldum kendimi… Senin olmadığın, gülümsemeden uzak; sokaklarında seni aradığım ama bulamadığım bir şehir! Daha ilk aylarda Eskişehir’i özledim demeye başladım… Kendime yalan söylüyordum oysa… Ben Eskişehir’i değil; seni özlüyordum…
Kendimi yalnız, kimsesiz, Sevgi’siz hissetmeye başladım zamanla…
Gidiyordun… Zaten uzaktın bana ama daha da gidiyordun. Engel olamıyordum, olmamalıydım… Dur gitme diyemezdim; zaten ben seni bir kez terk etmiştim. Hangi yüzle derdim “gitme!” diye?
Seni terk etmeyi istemedim aslında hiç. Her aklıma geldiğinde hala dolar gözlerim. Kardeş miydin? Dost muydun? Sevgili miydin? Değildin! Hiçbiri değildin… Sen farklıydın; aslında ruh eşimdin benim. Hani sana aşık olabilme ihtimalim olsun isterdim… Olmadı, olamazdı. :)
Uzun bir telefon konuşmasıydı canımı yakan… Önce güldük, sonra endişelendik… Söylemeye çalışıp söyleyemediğin birşey vardı. Yavaşça serdin önüme… “-Ben gidiyorum ve dönmemek için elimden geleni yapacağım.” Yavaşça telefonun ekranına baktım önce… Konuştuğum kişinin sen olduğuna inanamadım; sonra tüm vücudumda bir ürperti ve titreme hissettim. İnanamadım… Tamam hani canını yakanlara inat gidiyordun! “-Benim suçum ne? Ben de mi boşuna zaman harcadım? Yazık değil mi benim sana harcadığım zamana?” diyebildim sana sadece. Telefonu kapattıktan sonra uzun zamandır ağlamadığım kadar ağladım sanırım.
Sonra düşündüm ki Sevgi’m yine sinirlenmiş, gerilmiş…
O döner… Gelir geri… Beni Sevgi’siz bırakmaz…
Sevgi’m, son cümleye ne yazacağımı bilemedim. Seni çok seviyorum demek isterdim. Ama o kadar hafif kalır ki…

Ben hep aynı ben,
Bir küçük sitem
Sen eğiştin sen,
Yok sıcak bir ten

Ağladım sana, endişe ettim
Söz değil, bir tek dokunmak istedim
Yalnızım şimdi ilk gece gibi
Sanki kapıyı çalıp gireceksin içeri

Güneşi görmez oldu gözlerim
Ay ışığında seni hep özlerim
Bu kadarı yetmiyor ki sevgilim,
Hadi gel, yine dans edelim

Neye yorsam rüyamı bilemedim
Aşkı aramaktan bende vazgeçtim
Olmuyor biliyorsun ki denedim
Bana gel, yine dans edelim

Hadi gel son kez dans edelim

Alıntı değildir oturup kendim(i) yazdım… Funda Arar da tamamladı. :)

Beyoğlu

Serkan Azak — Thu, 06 Dec 2007 13:50:02 +0000

Aşık olabilir her an,
Kendimi en derin boşluklarında,
Kayıplara sürükleyebilirim,
Gözümü bir an bile kırpmadan…

Bir gülümsemenle değişir belki de dünya,
Yada belki bir öpüşünle aydınlanır karanlıkta kalmış ruhum…

Üşümüş ellerin,
Islak dudakların,
Ve Beyoğlu’nun kimsesiz kalmış arka sokakları…

Alıntı değildir oturup kendim(i) yazdım…

Siluetin ve Ben

Serkan Azak — Sat, 24 Nov 2007 08:13:00 +0000

Kendini tanıyamaz oluyormuş insan bunu öğrendim.
Bir şeyi başaracağım derken, gözünden sakınırken eline yüzüne bulaştırıp bir anda herşeyi allak pullak edebiliyormuş.
Belki beklenmemişlik bunun adı, belki heyecan… Belki de çaresizlik, umutsuzluk.
Güneşin doğuşu ve batışı arasındaki dar zamanda yaşamaya çalışmaktan da sıkıldım sanki.
Görememekten, dokunamamaktan, varlığını hissedememekten yoruldum belki de.
Siluetini unutmamak için çaba sarfediyorum sadece…
ve
sanırım
…….

Alıntı değildir oturup kendim(i) yazdım…

Zamansız sevginin sonu!

Serkan Azak — Sat, 11 Aug 2007 20:49:00 +0000

Hayatıma girdiğinde çocuktum;

Ansızın gelmiştin bana, karlı bir gece sabaha koşarken tutmuştun elimden. O elin sıcaklığını unutmak mümkün mü ki? O sıcaklık ki büyüdü büyüdü tüm bedenimi sardı..

Aşk mıydı bu?

Bilmiyordum; dedim ya, çocuktum daha…

Sonra değişti herşey; geçen her gün yüreğim de gözlerim de bir başka bakmaya başladı sana.

Unutulmayan yaşanmışlıkların arkasındaki yasaklarda gizliydi heyecanımız; ansız mutluluklar ve hüzünleri bir arada yaşamaya çalışarak ama yine de mutlu olmaya çalışmaktı aslında yaptığımız.

Çocuktuk;

göremiyorduk belki önümüze gelecek engelleri, kaptırıyorduk kendimizi yaşamın ele batan dikenli tellerine. Bugünü yaşarken dünü unutuyor yarını ise düşünmüyorduk.

Sözüm ona seviyorduk…

Aslında sonra sonra farkettik ki sevmiyorduk; yani seviyorduk da ben daha bir başka seviyordum… Daha yoğun, daha tutkulu, kendimi kaybetmişcesine…
artık daha bir anlamlanıyordu bendeki sen; daha bir anlamlı hale geliyordu yaşanmışlıklar yada o ilk günkü elimi tutuşun…

Şimdi daha iyi anımsıyorum o karlı gecelede çatılarda eriyen karlardan kopan damlaların yere düşerkenki attıkları çığlıkları…
Beni sana yüreğim getirmişti; seni bana getirense tanrıydı belki; belki de ben öyle olduğuna inanmak istedim, bilmiyorum…

Kirli bir bahçeydi aslında yaşadığımız yer; herşey elimize yüzümüze bulaşıyordu ama biz küçük çocuklar gibi elimize bulaşan çamurları yüzümüze sürüp kahkalar atıyorduk… Düşünmüyorduk çünkü yarını… Bilmiyorduk yarınların bu kadar çabuk geleceğini; yada aslında ben biliyordum sen bilmiyordun…

Taparcasına bir sevgiyi kendime bayrak yapıp peşinden geliyordum sadece… Bir gün sevecek umuduyla koşuyordum peşinden… Koştum koştum koştum…
Umutlarım oluyordun benim gün içlerinde, geceleri ise rüyalarım… Çoğu zamansa gözümden akan bir tomurcuk yaş oluyordun… Ama ben yine de seviyordum… Yarınlar gelmeye başladıkça sevgim daha da daha da büyüyordu… Benim unuttuğum senin de farketmediğin birşey vardı aslında… Büyüyen bu sevgiyi ne kadar taşıyabileceğim bir başıma…

O sevgi ki büyümeye devam ediyordu…

Ben gözlerinin içine bakarken, ben sana aşık değilim diyebilen bir seni ben yine de seviyor ve bu büyüyen sevgiyi taşımaya devam ediyordum. Gurur yapmıyordum; aşkta gurur olur mu? diyerek sineme çekiyordum herşeyi…

Ama yaralanıyormuşum farketmeden; vücudum kanamıyordu belki ama ruhumdan akan kanları bir başıma sarmaya çalıştım yıllar yılı…

Sevgim büyüdü, büyüdü, büyüdü…

Kan içinde kalmış ruhum çok dayandı ama bu sevgiyi bir başına taşımaya devam edemedi ve sevgim birden düştü yere tüm şiddetiyle ve paramparça oldu…

Çok ağladım; darmadağın olan sevgimin parçalarına baktım gözlerim yaşlı… Olanca telaşımla parçaları toplamaya çalıştım; parçalardan birini alırken bir diğerini düşürdüm yere… Büyük parçalar da paramparça oldu böylece…

Geriye yitik bir ben ve bu kez kocaman bir sevgiyi, senin sevgini tek başına taşımak zorunda kalan sen kaldın işte…

Kimbilir belki de son diye birşey yoktur… (05/01/2008)

Alıntı değildir oturup kendim(i) yazdım…

Vazgeç benden!

Serkan Azak — Sat, 11 Aug 2007 20:48:00 +0000

Sabah olmalıydı, uyandığımda yanımda seni bulmalıydım ben; bir süre sessiz, nefessiz seni izlemeliydim; masumiyetinin içimde huzuru yaşamalıydım birkaç an için de olsa…

Her gece korkmamalıydım; gökgürültüsünden kim sakınabilirdi senden başka beni? Kim ben yerimden sıçrarken sarıp sarmalayabilirdi senden başka?

Ama ben hep korkularımı yenip kendim uyumalıydım. Sevdiğime sıkıca sarılamazdım ben, yasaktı; sabaha kadar sevişemezdim, istemezdi.

Seninle yaşamak güzeldi herşeyi; mutlu olmak güzeldi, ağlamak güzeldi, üzülmek güzeldi, sıkıntı çekmek güzeldi, sıkılmak güzeldi, aynı konuları aynı şekilde yüzlerce kez konuşmak güzeldi…

Gökyüzü maviydi benim için; kara bulutlar hiç gelmiyordu sanki, kışın hiç soğuk olmuyordu. Dünyamda sen vardın benim; yağan yağmur umrumda değildi.

Tanrı’ya yalvarışlarımda hep sen vardın; ben yıllardır Tanrıdan kendim için birşey de istememişim biliyor musun? Benim için sen olmalıydın sadece. Sen yoksan ben de yoktum çünkü.

N’olur beni sev diye yalvarır mı bir insan? Ben yaptım. Beni sevmen için sana yalvardım. Sevmedin! Aslında sevdin ama belli etmedin, edemedin. Üç sene sonra belli ettiğindeyse ben çoktan pes etmiştim. Vazgeçmiştim senden…

Merak ettiğim aslında senin benden ne kadar sürede vazgeçeceğin sadece…

Alıntı değildir oturup kendim(i) yazdım…

Beklemişim ben seni!

Serkan Azak — Sat, 11 Aug 2007 20:47:00 +0000

Bir gün daha sabaha koşuyor işte…

Benden geriye kalanlarla başbaşayım yine yalnızlığımın içinde; yaşamım aslında ikiye ayrılıyor senden önce ve senden sonra diye.
Artık hayal de kuramıyorum körelmiş duygularımın arasında…

Benliğimde canlanan geçmişe dair karelerin silindiğini hissediyorum yavaş yavaş… Oysa öylesine benimdi ki o anlar; öylesine bendi, sendi, bizdi o kareler…

Göz kapaklarım daha bir ağırlaşıyor artık. Neydi beni bu kadar sana çeken bilmiyorum; tıpkı beni senden, seni benliğimden çekip alanın ne olduğunu bilmediğim gibi…
Bir sevda masalıydı yaşananlar sanki, umuda bir yolculuktu adeta…

O kadar çok bekledim ki seni, öylesine razıydım ki tüm benliğimle, ruhumla, sevgimle senin olmaya… Sabırlıydım da hiçkimsenin olamayacağı kadar… Bir odada bir köşeye sinip hıçkırarak duvarlara anlattığımı hatırlarım içimden kopanları…

Oysa sana koştum ben her fırsatta… Mutlu olmam o kadar kolaydı ki; bir bakış bir tebessüm küçük bir dokunuş yetiyordu ruhuma…

Yüreğimde hissettiklerimle yaşadıklarım bağdaşmadıkça yaralanmışım meğer… Ruhumda açılan her yarayı o an sıcaklığıyla hissetmemişim…

Beklenendin sen, rüyalarımda beni ziyaret eden.

Kapalıydı kapılarım dünyaya; kendimi sardığım bir kozanın içinde kimseye belli etmeden yaşamaya çalışırken nasıl bir aralık buldun da sızıverdin dünyama bilemedim; engel olamadım belki de olmadım sana…

Dünya ne kadar sakindi seninleyken; bir sen birde ben vardım. Benimdi bu dünya, ben kendim kurmuştum. Her ayrıntıyı özenle, tırnaklarımla kazıyarak şekillendirmek için elimden geleni de yapmıştım oysa.

Korkmuyordum artık seninleyken. Herşey hazırdı eksik olan sen dışında. Dünyamız hazırdı, senin gelmeni bekliyordu dönmeye başlamak için. Gelmediğin her gün hazırladığım dünyanın heryerine örümcekler ağ yaptı.

Nadir de olsa yüreğime dokunuşların yetiyordu yaşamama; sıkıca sarılacaksın birgün diye yıllarca beklemeyi göze aldım önceleri… Şimdi bakıyorum da göze almakla kalmamışım; beklemişim ben seni.

Melankolik

Serkan Azak — Fri, 07 Apr 2006 04:13:00 +0000

Gitmeliyim,
Uzaklara, çok uzaklara…
Beni terkeden gözyaşlarımın peşine düşmeliyim,
Çaresiz, yalnız, ağlamaklı…
Kaybettiğim değerlerime uzaktan bakıp,
Canı yanan beni umursamayan canlara lanet edip,
Eşyalarımı toplamalı ve gitmeliyim…
Bilirim ki sevgi diye birşey kalmamış dünyamda…
Gülümseyen gözlerle baktığımda gördüğüm nefret söndürüyor ışığımı…
Mutsuz, kırgın; ama yine de seven bir ben…
Güzellikler haketmemişim demek ki;
Farkında olmadan onca günah işlemişim demek ki;
Sevmenin değerini bulamayanlara itimat etmişim demek ki…
Koşup gitmek istiyorum,
Arkama dönüp bakmamalıyım,
Yada önce epeyce uzaklaşmalıyım ki arkama baktığımda geride kalanları görmemeliyim…
Geride kalan aslında sadece binlerce gözyaşı…
Diyetini istiyorum;
Hiçbirşeyin karşılığını beklemeyen ben, sadece o gözyaşlarımın diyetini istiyorum…

Alıntı değildir oturup kendim(i) yazdım…

Aborjin Duası

Serkan Azak — Sat, 01 Apr 2006 21:48:00 +0000

Seni ayakta tutmaya yetecek kadar güzelliklerle dolu bir yaşam sürmeni dilerim, Aydınlık bir bakış açısına sahip olmana yetecek kadar güneş diliyorum. Güneşi daha çok sevmene yetecek kadar yağmur diliyorum. Ruhunu canlı tutmana yetecek kadar mutluluk diliyorum. Yaşamdaki en küçük zevklerin daha büyükmüş gibi algılanmasına yetecek kadar acı diliyorum. İsteklerini tatmin etmeye yetecek kadar kazanç diliyorum. Sahip olduğun herşeyi takdir etmene yetecek kadar kayıp diliyorum. Son elveda`yı atlatmana yetecek kadar `merhaba` diliyorum.

Alıntıdır…

GreenPeace

Serkan Azak — Sat, 01 Apr 2006 11:18:00 +0000

An itibariyle GreenPeace üyesiyim.
İstemiyorum kardeşim Genetiği Değiştirilmiş Organizmaları yemeyi. Ben bildim bileli küre şeklindeydi karpuz! Neden kara karpuz yiyeyim ki? Ne istiyor bu insanlar karpuzun yuvarlak hatlarından? Anlamıyorum…

İsyan ettiğim bir anda karalanmış bi kaç satır :)

Off ki off!!!

Serkan Azak — Sat, 25 Mar 2006 06:39:00 +0000

Nedir yani? Ne?
Bunalmışım,
Sıkılmışım…
Herşey bir yana; kalkıp birde ödev verilmiş okuldan tarafıma…
“Sibernetik, Robotik, Genetik ve Biyoteknoloji’nin Ekonomideki Uygulamaları”
Kaynak yok, daraldım… :(

İsyan ettiğim bir anda karalanmış bi kaç satır :)

Yazık!

Serkan Azak — Fri, 24 Mar 2006 11:34:00 +0000

Sen… Sevdamdın… Gözümden sakındığım, bir damla gözyaşın için dünyayı feda edebilecek bir ben vardı karşında… Elimden tuttuğunda korkusuz, yalnızlıklardan kurtulmuş bir ben… Ya şimdi? Bendeki seni neden parçaladın ellerinle? Sensiz bu odanın soğukluğu, benliğimdeki ve bedenimdeki boşluktan ve yalnızlıktan başka ne hissediyorum? Gözlerim ağlamaktan yosun tuttu belki de… Umurunda mı sorarım sana? Saat 02.14 nerede olduğunu kiminle ne şekilde olduğunu bilmiyorum… Dayanır mı buna seven, tapan bir yürek? Saatlerce caddenin ucundaki direğin dibinde dikildim… Bir ara sokaktan çıkıp gülümseyerek bana doğru gelmen için yalvardım sana, gelmedin… Caddeye giren her arabanın, her taksinin içinde seni aradım, yoktun… Aşkım dediğim yoktu… Biliyorum, hissediyorum ki şuan kimin yanındaysan her şeyi yaptın onunla… Hiç düşündün mü şuan seviyorum dediğin ben ne haldeyim? İçinden bir an olsun geçtim mi? Ne hissettin? Mutlu muydun benim mutsuzluğumda?

Alıntı değildir oturup kendim(i) yazdım…

Sigaramın adını fısıldayışı…

Serkan Azak — Fri, 24 Mar 2006 11:33:00 +0000

İronik bir hikaye bizimkisi. Belki de yanlış yer ve zaman… Martıların çığlıkları arasında bir sessizlik belki bilmiyorum… Hoş olmayan bir sessizlik… Büyülü bir yanı var belki içinde bulunduğum bu durumun… Yorucu bir yaşam koşuşturması yada olması gerektiği gibi olan bir felsefe… Korkuyorum bazen sensizlik hissinden… Hayatımı yalnız yaşamaktan korkuyorum işte… Bazen sana akmak geliyor içimden; tam tüm eşyalarımı hazırlayıp sana doğru adım atmaya kalktığımda içimde büyüyen korku bedenimi olduğu yere kilitleyip bırakıyor… Bunun nedeni kim bilir belki o vazgeçilmez büyünün kaybolmasında korkmam; belki de senden korkmam… Üzülmenden, kırılmandan, yaşamdan yılmandan korkmam… Dünyaya sevmeye geldim ben; yaşadığımı hissedemiyorum aksi halde… Tırnaklarım acıyor artık bu dünyada bir şeyleri tırmalamaktan… Gücüm kalmıyor yaşamak için. Bazen bir köşeye yığılıp kalmak geliyor içimden; yığılıp kalıp bir köşede her şeyden, herkesten uzak can vermek geliyor içimden…
Bazen maruz kaldığım durumu kaldıramıyorum. Ansız, yersiz, istemsiz tepkilerle çıkageliyor hepsi içimden. Bazen de tanrının beni sevmediği fikri iyice gelip çöküyor içime. Onunla zıtlaşmak gelmiyor elbette içimden ama anlaşamıyoruz sanırım onunla. Her isteğime hayır dedi bugüne kadar sanırım. Kapımın çalınacağı günü bekliyorum hep. Tüm ruhumun, yüreğimin, benliğimin kapılarını çalıp içeri gireceğin günü bekliyorum… Apansız olmalı; kapı çalınmalı ve karşımda seni bulmalıyım. O anda donup kalmakla havalara uçma arasında bir bocalama yaşamaksızın sarmalıyım seni. Saatlerce kalmalıyım ayakta öylece. Sonra birkaç sevgi mırıltısı, kalp ağrısından kurtuluş ve dünyaya yeniden geliş. Koşuşturan saniyelerin arasında onları hiçe sayarcasına bir yaşam, görülmemişçesine… Küçük bir çocuğun yaşadığı sevinci tatmak ellerinde hissettiğim sıcaklıkla… Her şeye değerdi; dünyalara değerdi emin ol…
Sabah tan ağardığında bedeninin cansız olması için tanrıya kaç kez dua ettin sen? Tanrım yarına uyanmak istemiyorum, yarını görmek istemiyorum, bak işte uyuyorum ve bir daha güneşi görmek istemiyorum diye kaç kez yalvardın tanrıya? Ben bunu o kadar çok yaptım ki. Dedim ya sevmiyor beni… Sevseydi ya dileklerime evet derdi yada ben bu kadar istiyorum diye alırdı beni erkenden yanına. İkisine de hayır dedi. Anlamsız geliyor bana bazen koşuşturmalar, insanlar… Bazen anlamlı olan tek şey olduğunu düşünüyorum hayatımda…
Aşka aşığım diyorum kendim için… Aşka aşığım ama o bana değil sanki…
Aşkın elleri var mıdır sence? Minik güzel elleri var mıdır? Dokunuşuyla bir hayatı hayata çevirdiğine göre çok güzel elleri olmalı diye düşünüyorum bazen. Bazen de ellerinin çok çirkin olduğunu düşünüyorum; hayatları berbat edebildiğine göre elleri çok çirkin olmalı; tıpkı benim hayatımda olduğu gibi. Yoksa bir eli güzel diğer eli çirkin mi? Çünkü en güzeli yapan da en yaşanmayası durumlara sokan da o…
Güzellikler ve çirkinliklerin hayatımda bu kadar birbirine yakın olması rahtsızlık veriyor bana sanki. Sanki ben koşarken hayatıma set çekiyorlar gibi geliyor. Yol ayrımları bıktırıyor, bitkin düşürüyor kimi zaman. Seçimler zorlaşıyor. Yanlış tercihler canımı yakıyor vs. Umutların tükendiği yerde belirmen hoşuma gidiyor belki de en çok. Umudumun tükendiğini hissettiğim anda adını haykırışım bedenime güç veriyor. Ayağa kalkmam için hatta koşmak için hazır hissediyorum kendimi. Koşarken bana olan uzaklığını hissettiğim anda tökezleyip yerle bir oluyorum ansızın. Ne yapmalıyım? En iyisi ellerimi ve ayaklarımı bağlayıp bir köşeye oturmak sanırım. Koşmak da istemiyor artık bu beden… Bir köşeye kıvrılıp öylece bomboş gözlerle bakmak dünyaya…
Gözkapaklarım ağırlaşıyor; artık gözlerim görmek istemiyor. Nefesim daralıyor ve isyankarca yol alıyor ciğerlerime… Sigaram yanarken adını fısıldıyor bana; dumanı yüzünün siluetini çiziyor gökyüzüne doğru ilerlerken…
İsyandan sıkıldım artık. Yerli yersiz isyanlarımın dozunu artık ayarlayamıyorum. Yanlışlıklar birbirini kovalıyor. Saçma kararlarla saçma işler yapıyorum. Bedenim benliğime; ruhum zihnime, bedenime küs ne kadar yaşayabilirim…

Alıntı değildir oturup kendim(i) yazdım…

Neden girdin yaşamıma?

Serkan Azak — Fri, 24 Mar 2006 11:31:00 +0000

Sevmenin tadını aldım seninle bilir misin? Göz bebeklerinin içine daldım bir nevi aslında ve onlar gülümsedikçe, parladıkça mutlu oldum sadece belki de. İnanmadın, güvenmedin… Sevgimin, sadakatimin önemi olmadı sanki senin için. Canım çok yandı; ne zaman canım yansa, gözyaşlarımı ne zaman tutamasam yanımda olmadığını hissettim… Bunu her hissedişimde canımın daha da fazla yanmaya başladığını gördüm. Bildiğim ve yaşadığım tek şey vardı aslında… Sadece seni şuursuzca ve delice sevdim. Anılarla yoğurdum sevgimi… Bir daldan kopmuş bir çift ayva çiçeğinin masumluğuna yükledim aşkımın parçalarını. Zaman zaman sevgimi sana, bir tek sana olan sevgimi taşıyamadığımı fark ettim. Yükümü hafifletmek için her yanına sokuluşumda o soğuk, donuk yüzünle karşılaştım. Yine de sevmeyi bildim. Ansız terk edişlerin benden neler götürdü bir bilsen. İstedim ki beraber yoğrulalım hayatın içinde. 7 aya baktığımda bunu ne kadar başarabildik diye sorduğumda kendime aldığım cevap beni her zamankinden daha da mutsuz ediyor sanki. Seninle arama ansızın koyduğun mesafeler sadece gözlerimdeki ışığı söndürmeye yetiyor. Tekrar ve tekrar iyileştiriyorum kendimi. Her şeye rağmen yine seviyorum seni taparcasına. Çoğu zaman sen uyurken anlatıyorum sana dertlerimi. Uyurkenki masumiyetini daha geldiğin ilk gün benim hırkamla benim yatağımda uyuduğun zaman resmetmiştim zaten.
Kimsin? Hayatıma niye girdin? Niye sensiz olmaz hale geldim bu denli? Neden sana dair olumsuz bir şey söz konusu olduğunda içimde bu denli sancılar hissediyorum? Beni benden almışlığın dışında neden ansız yalnızlıkları tattırıyorsun bana? Yada neden en ihtiyacım olduğu anlarda elini benden çekip itiyorsun kendinden beni?
Neden benim sevdiğim “seni” bu kadar saklıyorsun, esirgiyorsun benden? Hani o kocaman gülümsemesiyle, hafif çocuksu tarafıyla evin içinde “el” diyerek vurup kaçan mutlu sen var ya neden bu kadar az ziyaret ediyor beni? Söyler misin ona daha çok uğrasın bana, ona muhtaç olduğumu da söyle, onu çok sevdiğimi ve o olmazsa benim de olamayacağımı söyle… Beni bırakmasın bu evde yapayalnız fırsat bulduğu her anda çıkıp gelsin yaşamıma… Onsuz hayatın ne denli çekilmez olduğunu söyle ona. O olmadığı zaman bir günün ne kadar acılı ve sancılı geçtiğini bilip bilmediğini sor… Hayatıma gelmiş tanrısal varlığımsın… Ruhun benle olmasa da en azından bedenin benimle aynı evde aynı mekanda… seni çok seviyorum; söyleyebileceğim başka da bir şey yok sanırım…

Alıntı değildir oturup kendim(i) yazdım…

Kader !?!?!?!

Serkan Azak — Fri, 24 Mar 2006 11:30:00 +0000

Ansız çalkantılar, yaşamak isteyip yaşayamamak… Kalakalmak, yadırgamak belki de kanıksamak… Beklentilerini bulmak ama esirgenmesi… Bir bakışın sıcaklığına oturtulmuş, yaşam hatlarının sınırlarında, görülmemişçesine bir elektrik… Sonrası emeklerin boşa çıkması, sevgiden, en kötüsü sevdiğinden yoksun bir ben. İsterdim zaman zaman bir tebessüm ve bir öpücükle uyandırılmayı yada sevgi dolu bakışlarımın hor görülmemesi de yeterdi. Neye el uzatsam böyle olacak sanki. Bazen yoruldum sanırım diyorum ama vazgeçmek bana göre değil bunu da biliyorum. Her şeyin dengesizliği hayatımıza o kadar empoze olmuş ki; yaşantılarımızda kuramıyoruz belki de dengeyi, istikrarı yakalayamıyoruz. Keşke herkesi sevip aşık olabilen biri olsaydım diyorum bazen. Yada aşk denilen şey kolay olsaydı. Kaç kişiyi sevdim ki. Kaç kişiye sevgi verdim? Gerçek anlamda, obsesyon olmayan kaç sevgi yaşadım? Bu bir ilk işte… İnanmasa da, saygı göstermese de, yaşamasa da bu sevgiyi, belki öğretirim yaşamayı diye çabalıyorum işte… Zaman zaman ruhumun yerle bir oluşuna bile aldırmıyorum. Ama gözümden bile esirgediğim canımın ufak bir tepkisi bazen kalkamamacasına yerlere seriyor beni. Beni sevmediğini de biliyorum. Sevseydi sakınırdı, üzmemek için çaba sarf etmeyi yeğlerdi. Olurda üzerse beni en az ben kadar üzülürdü. Bir anlamda kader mi bu? Bazı insanlar sadece diğer insanları mutlu etmek için yaratılırmış; mutluluklarıysa sabun köpüğü gibi olurmuş; sadece bir anlık; galiba bende böyleyim. Bir gün tanrı gülümsemeyi öğretir diye sarılıyorum sevdiklerime. Aldıklarımsa terslenmeler, tavırlar, kırıcı hareketler… Sanırım sevgim ucuz bir sevgi ki karşılığı bunlar oluyor. İsterdim ki sevdiğim gücümü tüketmektense biz birbirimizi güçlendirelim, kanayan yaralarımızı kapatalım el ele…
Kader !?!?!?!

Alıntı değildir oturup kendim(i) yazdım…

Sır

Serkan Azak — Fri, 24 Mar 2006 11:28:00 +0000

Karlı bir gecenin atlarına sabaha koşmak için vurduğu kırbaç sesleriyle girdin ruhuma… Var olan ama aslın da yok olan bir sen… Varlığını hissetmekle hissetmemek arasında bir sıkışmışlık… Belki nakaratları aynı anda söylemek belki de varlığına direnmek, kabullenmemek; aslında kabullenememek… Telefonunun ucundaki bir sesti yüzünün aydınlık gölgesi, sonra yavaşça beliren bir sinema perdesi…
Karlı geceler, gelme günün yaklaştıkça terk etti bu şehri; artık kar yağmıyor ve gökyüzü bu şehir ile barışıyordu adeta… Çünkü göç eden kırlangıç sürüleri senin adını delicesine haykırıyordu gökyüzündeki koyu gri bulutlara…
Yollardaydım; caddeler ıssız, soğuk, ürkütücü… Sokaklar, eriyen kardan geriye kalan damlaların çatılardan intihar edip çığlık çığlığa yere çarpış seslerine ve birde her birine senin adını verdiğim adımlarımdan çıkan seslere aşina iken soğuktan titreyen bedenim alev alev yanan ruhumla savaşıyordu… Saat 03.45…
Terminaldeydim… Saat 04.30…
Gelmene dakikalar kala… Saniyeler saatler, günler hatta yıllar kadar uzuyor, geçmek bilmiyordu… Terminalde, bir banka oturduğumu hatırlıyorum ve seninle bezenmiş bir uykuya dalışımın büyüsünü…
Ansızın uyandım, saat 05.15…
Öyle bir saatti ki bu otobüsünün terminale girişi, sabahın oluşu… Hayır, hayır ASLINDA BENİM YENİDEN DOĞDUĞUM SAATTİ BU…

Alıntı değildir oturup kendim(i) yazdım…

Gittin!

Serkan Azak — Fri, 24 Mar 2006 11:24:00 +0000

Tutmalıydım kendimi,
Sakile sokulan kocaman bir yengeç gibi giriverdin hayatıma…
Aşksız, biçare ama umutluydu bir zamanlar ki ben…
Ansızlıklardan yoruldu bu beden…
Ansız yalnızlıklar, ansız acılar, ansız mutsuzluklar…
Dağlanan yaralarım kokuşmaya yüz tuttu sanki.
Ya sonra?
Koşup gelecek misin bir gün bana?
Bir gün her şeyi mükemmel kılacak mısın hayatımızda?
Yoksa ben hep ve daha fazla mı ağlayacağım giderek…
Tutmayacaksın ellerimi belki de…
Özlemlerim oldun sen çoğu zaman,
Evet özlemlerimdin,
Ansız yalnızlıkların en büyüğünün içinde,
Hızla düşerken ben,
O karanlığın içinde,
Elini uzatıp nasıl da çekmiştin oysa beni zifiri karanlıktan…
Koş benimle ne olur,
Koşarken bana koş,
Bilirsin ben hep sana koşarım ben.
Senden başkasına koşmam,
Bakmam,
Göz süzmem…
Sen de bu denli sadık olacak mısın bir gün bana?
Sevdamı sevdanla şad edecek misin?
Yoksa beni böyle yine ansız yalnızlıklara,
Sensizliklere,
Koyup,
Ansızın,
Arkanı dönüp,
Elimi bırakıp,
Tekrar o zifiri karanlığa terk edip beni,
Gidecek misin?
Gidiyorsun ya hani,
Beni bırakıp, arkanı dönüp gidiyorsun ya,
Sanki bir daha göremeyecekmişim gibi,
Sanki bir daha gelmeyecekmişsin gibi
Hissediyorum…
Gözümde düğümlenen bir tomurcuk yaşı,
Paylaşamıyorum seninle,
Çünkü kızıyorsun…
Bense o gözyaşını senin omzuna bırakmak istiyorum,
Sıkıca sarılmanı istiyorum sadece.
Sarılıp bana nefesimi kesmeni,
Ruhumun seninle dolmasını istiyorum…
Gideceksin,
Gittin…

Alıntı değildir oturup kendim(i) yazdım…