Serkan Azak

Esprili Damlalar

Serkan — Sun, 20 Jun 2010 13:52:47 +0000

Yağmur yağıyor dışarıda, gökyüzünün hıçkırıkları içten içe sarıyor benliğimi. Umarsız duruşuma yeni sorumluluklar ve varoluşlar katılıyor gün be gün.
Pencereden bakmak birşey kazandırmıyor; cama sıkı sıkı tutunmuş tüm yağmur damlacıkları dil çıkarıyor bana. Hepsiyle ayrı ayrı şakalaşıyorum. Her birine ayrı ayrı seni anlatıyorum; sonra da derin bir sessizliğe kapılıyoruz birlikte. Hemen akabinde ise fütursuzca kahkahalar atmaya başlıyoruz ki, bazı damlacıklar tutunamayıp o anda süzülüp düşüyor aşağıya. Puslu gökyüzü de sanki ağır ağır bizim kahkahalarımıza eşlik ediyor inceden.
Ezberlerim bozuldu tamamen, zembereğim dağıldı. Hayallerle gerçekler birbirine öylesine karışmış ki; artık aynadaki görüntüm mü gerçek yoksa ben miyim aslolan bilemiyorum.
Sorguluyor muyum?
Hayır!

Kamil Koç

Serkan — Fri, 11 Jun 2010 12:08:28 +0000

10 Haziran 2010 saat 22:00 hareket saatiyle İstanbul Denizli seferini yapan Kamil Koç otobüsünden 2 bilet aldık. (3 ve 4 numaralı koltuklar)

Öyle eğlenceli bir yolculuk geçirdik ki sizlerle de paylaşmak istedim.

İstanbul çıkışı itibariyle gece boyu her iki şöförün de sigara dumanına bol bol maruz kaldık. Ciğerlerinize yazık be şöför beyler, yapmayın, kendinize kıymayın bu denli dememek için kendimizi zor tuttuk.

İzmit terminali çıkışı şöförümüz yolu şaşırıp Düzce yönüne yaklaşık 15 dakika gittikten sonra geri dönerek, bir kaç yerle telefonlaşarak doğru yolu bulabildi. Mazallah bu maili size Ankara civarlarından da yazıyor olabilirdim. :)

Muavinimiz evlere şenlikti. Evet doğru gece yolculuğu; sevgili muavinimiz de bunun bilincinde idi çok şükür. Yol boyu tüm yolculardan daha çok uyudu. Hem de boynu host koltuğundan koridora sarka sarka. Benim için arayıp sorar mısınız kendisini acaba boyun tutulması geçti mi? Muhtemelen tutulmuştur. Yazık vallahi; biz yolcular hostlara yastık temin edilmesini istiyoruz!!!

Susadık yandık! Mola akabinde bir su istemek için bize yolculuk başında bahsedilen ikaz düğmesine bastık. Bekledik bekledik bekledik. Şöför, muavine sabah kocasını kaldırmaya çalışan kadınlar gibi “Bayram kalk, yolcu isteği var, Bayram, Bayram, Bayram…” seslenmesi akabinde dürtüklemesiyle uyanan Bayram (muavin), zorla kaldırılan ilkokul çocuğu gibi bir triple kalkıp en arka koltuğa kadar gidip ikaz lambasını görmeden tekrar yerine geçip, bizim 3-4 numaralı koltuğumuzda yanan ikaz lambasını ön taraftan manuel söndürüp tekrar uyuma girişimi üzerine orta kapıdan da duyulacak şekilde “kaptan bir su alabilir miyiz?” şeklinde kükrememle yeniden yerinden fırlaması çok dikkat çekiciydi.

Yine yanaştığımız bir iki terminalde, giriş yapılan terminalin hangi terminal olduğunu biz şöförden öğrendik. Nasıl mı? Şöför muavine seslenir uyanması için: “Bayram oğlum uyan, Afyona geldik diye anons etsene!, Bayram, Bayram, kalk Bayram, uyan Bayram!”

Unutmadan, ruhumuza gece boyu işlenen Sibel Can kasedini (dikkat edin CD değil kaset diyorum, siz düşünün kaç sene öncesinin arabeski olduğunu) asla unutamayacağız.

Dönüş biletimi farklı bir firmadan alma düşüncesi oluşturdu bu durum. Sanırım öyle yapacağım.

Işık

Serkan — Fri, 02 Apr 2010 08:11:35 +0000

Hayat bana seni getirdi mezarımsı evimde yaşarken…
Al dedi Tanrı; sana bir ışık…
Yol göstersin sana dedi, önünü aydınlattığı gibi,
Ruhunu da aydınlatsın; şereflendirsin seni dedi…
Herşeyi bilir ve herşeyi en güzel şekliyle verirmiş ya Yaratan,
İşte o zaman daha bir inandım buna…
Seninle tökezleyip düşmeyi de öğrendim,
Yeniden ayağa kalkıp, kanayan dizlerime aldırmadan koşmayı da…
Önceleri seni sevmeyi sevdim, sonraları seni de sevdim…
Terkedilmiş bir kasabaya benzeyen kalbimin sokaklarında,
Yankılanan tek şey artık senin adın…
Sen yokken karanlık dünya; sen yokken soğuk…
Sen varken gündüz, sen yokken gece…
Hayaller seninle anlamlı; umutlar, planlar seninle gerçek.
Sensiz hepsi sadece bir “hiç”…
Hani derim ya hep, armağanısın sen bana yukarıdakinin…
En kutsal, en değerli varlığım…
Hani diğer yarımsın… Benliğim, varoluş nedenim…
Zaman zaman kırgınlıklarım, hayıflanmalarım…
Şımarık afacanımsın benim, gözleri fıldır fıldır dönen…
Sevgim anlatılmaz, saygım paha biçilmez sana…
Diğer yanda da beni alev alev saran kocaman bir aşk…
Tüm hislerim senin, ruhum senin, bedenim senin…
Tanrı seni benim için yaratmış diyorum ya bazen;
Kimbilir belki de beni senin için yaratmıştır…
Seninle bütünüm…
Sensiz bir yanım hep eksik…
Seni hep sevdim, hep de seveceğim!

Seçmeler :)

Serkan — Wed, 10 Feb 2010 09:27:15 +0000

İşte! aradığım kız bu
İlk yemeğe çıkışımızda cep telefonu çaldı. Elini çantasına attı. Kurcaladı, kurcaladı.
Telefon uzun uzun çalmaya devam ediyordu. Bir türlü bulamadı. Sonra o güzel cümle döküldü dudaklarından:
‘Evde mi bıraktım acaba?’ İşte o an aradığım kız bu dedim.

— o O o —

Pişmanlık
Bilinçli tüketim, bilinçli üretimle olur 18.000 YTL kredi kartı borcum olduğunu öğrenen babamın ilk tepkisi;
‘Keşke korunsaydım’

— o O o —

Altıncı his
6. His filmini izledin mi dedim. Hayır ama çok övdüler dedi.
Bende filmin CD’si var, istersen vereyim izle, ben de çok beğendim dedim.
Şimdi izlersem bir şey anlamam, ilk 5 tanesini izlemem lazım önce dedi.
Sustum. Gülmedim bile. Artık görüşmüyoruz.

— o O o —

Öncelik
Evlenmeyi düşündüğü erkek arkadaşının ‘benden önce biriyle oldun mu?’ sorusuna,
‘buraya gelmeden önce mi?’ cevabını vererek evl ilik umutlarını magmalara atan hatunun gerçek sarışın olduğunu söylememe bilmem gerek kaldı mı?

— o O o —

Suyu Isıt
Geçenlerde köyde komşunun evinin önünden geçiyordum.
Yaşlı amca hanımına şöyle dedi: ‘Hanım suyu ısıt; olursa olur olmazsa çay demleriz.’
Hala gülmekteyim.

— o O o —

Maalesef Kaybettik
Aniden fenalaşan annelerini apar topar hastanenin acil servisine taşıyan, ancak yarım saat sonra doktorun ‘maalesef annenizi kaybettik’ demesiyle annelerinin öldüğünü öğrenemeyen(!) bunun yerine
‘ulan nasıl kaybedersiniz koca kadını daha demin buradaydı!’
deyip doktoru bir güzel döven komşularım var duyurulur…

— o O o —

Ramazan geldi
Her zaman canım, aşkım diyen kocacığım Ramazan geleli beri, orucu bozulmasın diye bana ‘kanka’ diyor ya..

— o O o —

Danger
Önümüzde ilerleyen tankerin üzerindeki ‘DANGER’ yazısını görüp de
‘Allah’ın akıllısı, tanker yazacağına danger yazmış’
diyen ve arkasından kahkahalarla gülen teyzemi nerelere göndersem acaba? !

— o O o —

Kıbleye çevirin
Bu zamana kadar hiçbir şeyi alkışlatamamıştım kısmet bugüneymiş.
Lütfen o büyük alkışlarınız pilota ‘Uçağı kıbleye çevirin, namaz kılacağım’ diyen gurbetçi vatandaşımıza gelsin.
Haberi gördüğümde ben öyle yaptım da.

— o O o —

Efendi Çocuklar
Lütfen bir alkış da benim anneme zira kendisi geçen gün televizyonda zap yaparken, Aydın ve Fatih Ürek’i görünce, ‘Ben bunları çok severim, mankenlerle falan dedikoduları çıkmıyor, terbiyeli çocuklar’ dedi.

— o O o —

İndirim Anonsu
Bizim oradaki Carrefour´un ilk açıldığı zamanlar.
Mağazada anlık indirim duyurularını anons eden kişi şöyle dedi:
‘Pantolonları indirdik, orta reyonda sizleri bekliyoruz.’

— o O o —

Subaylar
Lise yıllarında Milli Güvenlik dersinde hocamız olan subay, sınıfın güzel kızlarından birini kaldırmış ve ondan subay rütbelerini küçükten büyüğe doğru doğru saymasını istemişti.
Sıralamayı aynen yazıyorum:
‘Teğmen, üsteğmen, yüzbaşı, binbaşı, yarbaşı ve albaşı.’

— o O o —

Takı merasimi
Geçenlerde gittiğim düğünde takılan paraları anons eden şahıs aynen şöyle dedi:
‘Gelin hanım köşede, isteyen takabilir.’

— o O o —

Telsiz Anonsu
Arkadaşımın sevgilisi komiser. Geçenlerde ikisi arabada sohbet ederlerken;
- ‘Bilmem kaç merkez, yolda üç tane or..pu var Tamam’ diye bir telsiz anonsu gelmiş.
Erkek arkadaşımız çok utanmış ve hemen telsize sarılıp telsizin diğer ucundaki memura;
- ‘Bu ne biçim anons, malum kadın deyin biz anlarız’ diye fırça atmış.
On dakika sonra gelen telsiz anonsu ikisini de kahkaha krizine sokmuş.
- ‘Komiserim malum kadınlar or..pu değilmiş Tamam’

— o O o —

Balık
Bir arkadaşımla balık almaya gittiğimizde, arkadaşım kovanın içinde yüzüp çırpınan balıklara bakıp;
- ‘Bunlar taze mi?’ diye sormuştu.
Balıkçı da cevabı hemen yapıştırdı:
- ‘Yok abla, pil takıp oynatıyoruz’

Seni Nasıl Seviyorum?

Serkan — Thu, 04 Feb 2010 08:19:29 +0000

Hayat bazen oyunlar oynar bize, kimi zaman o oyunun içinde piyon oluruz kimi zaman şah. Bizim oyunumuzda iki şah var; ve ben bu oyun içine iki “şah”ı özellikle yerleştirdim ki, mat olma ihtimali düşük ve oyun da olabildiğince uzun hatta sonsuz olsun diye.
Gözbebeklerimden tüm vücuduma ve ruhuma ılık ılık esen samyeli gibi senin var oluşun.
Öyle çok seviyorum ki seni, var oluşunu… Sensiz bir Temmuz sabahı üşüyebilirim, sensiz İstanbul sessiz ve sakin… Sen varsan lezzetli sevmediğim tüm yiyecekler… Gülümsüyorsan aydınlık aksi halde ölesiye zifiri karanlık… Sen yokken anlamsız tüm şarkılar, filmler ve resimler… Hayaller seninle gerçeğe bu kadar yakın, umutlar bu kadar olası… Varlığında gizli en gergin anlardaki sonsuz mutluluk…
Renklerin arasında kaybolmuş biraz çakırkeyif haldeki ben, bir tek şeyi biliyorum ki;
Aşk, seninle renkli…

Hayata Serzeniş

Serkan — Mon, 23 Nov 2009 12:17:40 +0000

Tüm organlarımda benden izinsiz dolaşan manasız sıkıntı zaman zaman gelip boğazımda düğümleniyor sanki. İçtiğim her sigara ile onu öldürmeye çalışırken kendimi zehirlediğimin farkındalığı içinde sakinliğimi korumak adına attığım her adımda sanki karanlığa doğru ilerliyormuşum hissi aslında beni yoran…
Hayatın flue renklerini netleştirme çabalarımız ve renklerin netleşmesinden çok, iyice grileşebilme ihtimalleri beni korkutan…
Karşıma geçip; beni anlamaya çalışmadan anladığın kadarıyla yargılarını ve benden habersiz yarattığın etiketleri bana yakıştırman beni inciten…
Yorgunluklarım, korkularım ve incinmişliklerimi topladığımda elimde kalan tuhaf bir tedirginlik, bir miktar da huzursuzluk…
İnandığım ve beni yaşatan tek birşey var ki, herşeyin çok güzel olacağı inancı…

Alıntı değildir oturup kendim(i) yazdım…

Dans et!

Serkan — Fri, 20 Nov 2009 12:20:20 +0000

Senden öncesi kayıpken, “senden sonrası” diye bir olgunun olmaması bildiğim en net gerçek. Senden sonrası “yalnızlık” demek benim için; ki yalnızlığı sana tercih edecek kadar çıldırmadım henüz.
Aslında ikimizde yalnızlığımızla dans ederken pistte, ansızın yakınlaşıp çiftleri değişen biz değil miyiz? Öyleki, ben seninle bir ömür boyu aynı pistte dans etmekten başka birşey istemiyorum.
Tenimde, benliğimde, avuçlarımda, yüzümdeki çizgilerde saklı hani o en beğendiğim gülümsemen, şımarıklığın…
Yüzünde beliren en ufak gölgede dünyama yağmurlar yağar oldu; hem de en gök gürültülüsünden, en şimşeklisinden… Sesini duymadığım uzun zaman dilimlerinde ise küçüldüğümü hissediyorum, yok oluyorum adeta küçülerek…
Tıpkı sen gibiyim, yanındayken beni özlediğin gibi… Düşününce derinlemesine, aslında haddinden fazla sen gibiyim. Yada sen fazlasıyla ben gibisin; bilemedim…
Umutlarınla umutlarımı, hayallerinle hayallerimi harmanlayıp tüm bedenini ve benliğini beze… Sonra da piste çık, yaşam müziğimizin kollarına bırak kendini; bırak ruhun ruhuma karışsın; gözlerini kapat, dans et!

Alıntı değildir oturup kendim(i) yazdım…

Tarifsiz

Serkan — Fri, 13 Nov 2009 21:45:05 +0000

Sıkıldım hayatın sille tokadını yemekten ben; düştüm… Beklediğim, bugünüm, yarınım, yarınlarım, geri kalanım olman bir yana; gecikmişliğimiz için dolar uzun zamandır dolmayan gözlerim.
Patika bir yol bizimki, tutunduğum tek şey ellerin… Sendeleyip her yığılışımda dizimde yeni yaralar açılıyor. Zaman zaman yok oluşlarında, her yalnız kalışımda ayağa bile kalkamaz duruma geliyor; gelmeni, elimden tutup beni tekrar ayağa kaldırmanı bekliyorum sessizce…
Geçmiş için üzgün, bugünler için kırgın, gelecek için kaygılı ve tüm bunların yanında umutlu, olabileceği kadar mutlu bir tablo çizmek için bir tuval üzerinde çırpınıyorum sıfır resim yeteneğimle… Tek korkum mutluluğun resmini yapıyorum derken, son fırça darbesinde sadece soyut bir resim elde etme ihtimalim..

Alıntı değildir oturup kendim(i) yazdım…

Sensizlik

Serkan — Fri, 13 Nov 2009 20:50:05 +0000

Bir garip hüzün çöker insana
El ayak çekilince
Tek başına kalırsın dünyada
Etraf sessizleşince

İnan bu ev alışamadı
Hiç bir zaman sensizliğe
Şimdi sensizlik oturuyor
Kalkıp gittiğin yerde

Yanlızlığa elbet alışır bedenim
Yanlızlıkla belki de başa çıkabilirim
Çok zor gelse bile yaşar öğrenirim
Sensizlik benim canımı acıtan

Bir derin korku düşer ruhuma
Duvarlar seslenince
Karanlık oyun oynar aklıma
Gölgeler dans edince

İnan bana alışamadım
Hiç bir zaman sensizliğe
Şimdi sensizlik dolaşıyor
Çıkıp gittiğin bu evde

Sonsuza Dek

Serkan — Wed, 11 Nov 2009 10:32:48 +0000

Hani hayat sürprizle dolu derler ya
İşte sen benim için öylesin
Hani kader bazen imkansızı yazar ya
İşte sen benimlesin

Ne savaşlar ne yangınlar
Sıkıntılar geldi geçti
Aramızda ne olursa olsun
Aşk hiç eksilmedi
Katlandık ne zor yıllara
Tozlu topraklı yollara
Aşk hiç eskimedi

Sonsuza dek sen benimsin ben de senin
Sen geçmişim geleceğim güvendiğim
Saygı sevgi hayatımızın gerçeği
Ayırmasın tanrı bizi

Sonsuza dek sen benimsin ben de senin
Ben senin herşeyinim sen de benim
Saygı sevgi hayatımızın gerçeği
Ayırmasın tanrı bizi

Ele İnat

Serkan — Mon, 09 Nov 2009 14:14:35 +0000

İlk değilsen bile canım, son kalacaksın.
Aldığım her nefes gibi içime dolacaksın.
Belki benimle belki de bensiz kalıp ağlayacaksın.
Ama gün gelecek sonsuza kadar yanımda olacaksın.
Yana yana canım sana geliyorum.
Herşeyimle bak senin oluyorum.
Aşığım adım gibi biliyorum,
Ele inat, ele inat…
Sonunu bile bile sana deli oldum ah.
İçime sine sine kollarına geldim bak.
Kıskanan olur, sen onları bırak.
Ele inat, ele inat…

(Bugün aldığım; tüm zamanların en güzel hediyesi…)

Soldaki 2. Masa

Serkan — Wed, 04 Nov 2009 21:32:28 +0000

Yine savrulacaktın bir şehre…
Gitmeden görüşmeliydik sana göre, şarttı!
Beşiktaş’ta bir akşamüstü…
İşten eve gelip,
Apar topar hazırlanıp sokağa attım kendimi.
Beşiktaş Starbucks,
Kapının girişindeki, soldaki, 2. masa…
26 Ekim 2009 Pazartesi

Hatırlayışım

Serkan — Wed, 04 Nov 2009 21:32:19 +0000

Daha dün değil miydi seni hatırladığım? Haliç’e doğru yaktığım sigara beni zehirlemek için elinden geleni yaparken, birden aklıma gelip çöküşünün bir nedeni varmış meğer…
Ay olmuştu görüşmeyeli; aklıma geldiğin o an telefon rehberimde adını arar buldum kendimi… Sonra anımsadım ki sen telefonunu vermemiştin bana. Rehberimde yoktun, sigaramın son nefesini üflerken ismini fısıldadım kendi kendime ve gülümsedim…
(21 Ekim 2009 Çarşamba)

Bir Bayram Sabahı

Serkan — Wed, 04 Nov 2009 21:32:03 +0000

Kapalı perdelerim, yarı ıslak gözlerim…
Üzüntülerim ve mutsuzluklarım…
Çaresizliklerim, yıkılan hayallerim…
Kötümserliğim, umutsuzluklarım…
Kırgınlıklarım, kanayan yaralarım… hepsi bana misafir olmuştu.
İçeriye ışık sızmasına tahammülüm yokken, bayramlaşmak için kapımı çalan çocuklara ekstra sinir oluyordum…
Silkelenmiş, üzerime sıçrayan ve üzerimde kuruyan çamurlardan kurtulmuştum… Düştüğüm yerdeydim ama düşmenin etkisiyle acıyan yerlerimin acısı geçmiş; ayağa kalkmak için yavaş yavaş doğruluyordum ki; çıkageldin…
(20 Eylül 2009 Pazar)

Hakan’dan…

Serkan — Mon, 08 Jun 2009 19:42:19 +0000

Savaştık önce
El için
Rüzgardım sert esen,sen ise fırtına
Kaldık biz bize
Anladık,yanıldık
Neticesinde biz bize kaldık…

* Yakın dostum Hakan’ın benim için yazdığı bir akrostiş… Kendisine teşekkür ederim…

Anlamazdın

Serkan — Sun, 11 Jan 2009 21:16:24 +0000

Sevilirken bilmedin mi?
Ben söylerken gülmedin mi?
Falımızda hasret var,
Ayrılık var demedim mi?
Anlamazdın anlamazdın,
Kadere de inanmazdın.
Hani sen acı veren kalpsizlerden olamazdın.
Dilerim ki mutlu ol sevgilim;
Ben olmasam bile hayat gülsün sana.
Günahın boynunda,
Ağlayan bir çift göz bıraktın arkanda.
Kalbim bomboş kaldı sanma,
Acılar geçer zamanla.
Aşka tövbe demem ben;
Görürsün, sevince yeniden.

Ayla Dikmen

Issız Adam

Serkan — Sun, 28 Dec 2008 20:18:10 +0000

Kültürel aktivitem gelmişti geçen cumartesi… Ne yapalım diye düşünürken, en iyi fikir sinemaydı Avcılar’ın soğuğunda… :) Kendimizi attık bir sinemaya ve aldık biletleri Issız Adam’a… 21:30 seansı, Barış Manço Kültür Merkezi…

İzledikçe ıssızlaştığımı farkettim… Perdeyi kokladığımı hissettim önce; sonra ordaydım… Filmin her görüntüsününün 25. karesi oldum bir anda… Beyoğlu’nun yaşanmışlıkları bol sokaklarında, filmin içinde yaşadım 113 dakika boyunca… Alper’le kitapçıdaydım, Ada’yı takip ettim, mutfaktaydım, havuçlu-tarçınlı kek yaptım, türlü türlü kadınlara gittim…

Issızlık kimin ıssızlığıydı? Ada mı daha yalnızdı yoksa Alper mi bilemedim… Biri doğrudan biri dolaylı bir yalnızlık içindeydi sadece anladığı o ki…

Herkes gibi filmin son 10 dakikasını değil, tamamını sevdim… Son 10 dakikayı sevebilmek için önceki dakikalara ihtiyaç olduğunu bilmeden sevdi herkes bence, son 10 dakikayı…

Sahici

Serkan — Sun, 21 Dec 2008 16:52:02 +0000

Beni üzen aslında
Üzüldüğüm için değil
Bazen sözle anlatılmaz ya
Kelimeler şikayetlenir
Yıllara meydan savaşı ilan edince
O cesaret, kin koca bir volkan olur
Sonra da önünde eğiliverir

Sahici her şeyin asıl rengi
Kalbime kaç kere sorduysam
Hep bana ismini heceledi
Ben de inanıp ona uyduysam
Eğer bir gün farketmeden,
İstemeden seni kırdıysam
Özrün efendisi en yakınım olur
Diler yoluma devam ederim

Deniz Seki

İstanbul’a Hoşgeldin

Serkan — Sat, 25 Oct 2008 22:16:48 +0000

İstanbul… Medeniyetlerin buluşmakla, savaşmak arasında kaldığı ihtişamlı kent, bir metropol…

Yorgundur uzaktan, bazen hareketlidir tüm caddeleri bazense şaşılası şekilde biraz durgun… Zamansız durgunlukları sadece an parçalarıdır, koşmak istersin durgunlukta ancak birden boğulursun.

Zor olsa da yaşamak İstanbul’da keyiflidir. Ne kadar zorsa o kadar keyiflidir. Ama artık bilinmei gereken birşey var ki taşı toprağı altın falan değildir.

Doğmak zordur İstanbul’da; yaşamk ise bambaşka… Azim gerekir. Ama yine de boğazda bir martıya ekmek atmaktadır tüm anlamı…

Koş gel İstanbul’a, yaşadığını hisset… Ancak hayallere fazla kapılma!

Hoşgeldin!

Söz

Serkan — Fri, 24 Oct 2008 22:32:43 +0000

Tutmuyor yerini hiç birşey, Bir daha toplamıyor kaybeden
Bıkmıyor dönüyor dünya, işi bu sormuyor bile neden
Dayandı kapılarıma aşk yıktı, indirdi duvarlarımı
Ama geldiği gibi çekip gitti, beğenmedi kurallarımı
Geç kalanlar yarışında en ön saflardayım
Tanrı bile kabul etmiyor dualarımı
Gözümün yaşına bile bakma, memnunum ben halimden
Bu acıyı çektirmeden bırakmaz yakamı içimdeki göz
İnanırsam yıkanıp yumduğuma samimiyetle bir gün
O zaman dönebilirim başa yeniden tertemiz söz
Atladım ateş çemberlerinden, sınandım mucizesiyle aşkın
Hiç farklı değildim diğerlerinden, yanılan herkes gibi şaşkın

Ajda Pekkan

Aşktan Öte

Serkan — Fri, 25 Jul 2008 14:01:54 +0000

Düşelim cennetten, yeryüzü oyununa,
Kanalım sarhoşken, şu aşkın yalanına.
Gireceksek girelim, gel kız günaha.
Öleceksek ölelim, şimdi şuracıkta.

Yağmura, buluta, yıldıza aya
Kara toprağa, düşen yaprağa,
Sor; var mı aşktan öte
Nemli saçlarına, nefes nefesine,
Şu çırılçıplak kıvrılan beline, sor
Var mı aşktan öte, varsa sen söyle.

Düşelim cennetten, yeryüzü yalanına,
Girelim sarhoşken, şu aşkın koynuna.
Gireceksek girelim, gel kız günaha.
Öleceksek ölelim şimdi şuracıkta.

Demir Demirkan

Anneler Günü

Serkan — Sun, 11 May 2008 16:33:11 +0000

Annecim,

Anneler günün kutlu olsun… Seni seviyorum…

Birthday!

Serkan — Fri, 02 May 2008 22:26:47 +0000

Doğum günüm kutlu olsun :)

İnsan Merkezli Yaşam(!)

Serkan — Fri, 02 May 2008 16:51:06 +0000

Tamam tamam, herşeyi anlıyorum; anlamaya çalışıyor yada anlıyor gözüküyorum. Evet, Atatür denince akan sular durur bende… Çanakkale’de şehirtlikleri gezerken tüylerim ürperir.
Hani vatan, toprak, vs döz konusu olunca, ne savaşlar verilmiş hepsini biliyorum.
Tuhaf ideolojilerim de yok benim. Ne komunistim, ne anarşist, ne de şeriat yanlısı… Genç birinin belki bir ideolojisi olmalı ama benim yok!
Görüyorum ki tanrının armağanı olan bu dünyayyo “tuhaf” ideoloji adı altındaki bıdı bıdılarla mahvetmekten başka ne yapıyoruz?
Ekranlarda hergün izliyoruz; yine bir şehit haberi, yine bir şehit annesinin feryatları… Kaybetmiş gencecik evladını, ağlıyor elbet; insanın da içi acıyor haliyle…
Neyse bunlar hergün gördüğümüz, hepimizin çoklukla düşündüğü, hissettiği şeyler…
Uzun bir süredir de şunu düşünüyorum
“Tuhaf” ideolojik savaşların sonunda ölen sadece A ülkesinin askeri ile B terör örgütünün militanları mı?
Hani F16′lar başarıyla vurmuş; terör örgütünün bulunduğu mağarayı, araziyi, şurayı burayı… Başarılı, oley, nerede alkışlar (!) Sakın yanlış anlaşılmasın, hiçbir örgüt yanlısı da değilim ben!
Sorguladığım şu:
Neden bu kadar insan odaklı yaşam sürüyor dünya insanları?
Düşen o bombadan yükselen alevler içinde kavrularak ölen insan sayısından çok hayvan yok mu?
Karınca kolonileri, arı kovanları, çekirgeler, tilkiler, sincaplar, binlerce tür böcek, fareler, yılanlar…
Onların canı yok mu?Onların canı yanmaz mı? Hiçbir şeyden habersiz bu canlılar neden insanların kavgaları arasında can vermek zorunda bırakılıyor?
Bir kere şuna inanıyorum; Tanrı hayvanları insanlara hizmet için yaratılmışmış.. Yok böyle birşey; dünya üzerinde benim ne kadar hakkım varsa bir karıncanın da o kadar hakkı vardır! Bazentüm bu izlediklerimizden sonra düşünüyorum da; insan diye bir varlık olmasaydı dünya ne kadar güzel olurdu!
Hadi tüm bunlar bir yana da, bangır bangır bağıran görsel medya neden bu konuya bu güne dek hiç değinmedi? Görsel medyanın bunlara da değinmesini sağlamak için bir şehit annesinin deryatlarının yayınlandığı gibi; kolonisini bombanın alevleri içinde kaybetmiş, acı acı vızıldayan bir kraliçe arı aramaya mı çıkmak gerekiyor! Tabi kraliçe arı da sağ kalabildiyse…
İnsan merkezli yaşamaya bir dur demek gerekmez mi artık?

Kuskevej

Serkan — Fri, 02 May 2008 12:58:22 +0000

Bak işte tam ordasın Sevgicim…
Kuskevej :)
Az kaldı bak işte…
Hani dönmeyecektin :)

Eskişehir

Serkan — Wed, 30 Apr 2008 10:43:48 +0000

Mor Mum

Serkan — Sat, 19 Apr 2008 20:23:00 +0000

Koştum…
Karanlıktı, korktum…
Gökkubbe maviydi ama yağmur yağıyordu.
İmkansızdı…
Büyülere kandım, sığındım; tutmadı…
Yoruldum ama yığılmadım.
Gördükçe sevindim;
Sustukça sevdim, sevdikçe sustum.
Bakmadım ama gördüm.
Konuşmadım, sustum, kendimden korktum!

Hissedebilmeyi istemek…

Serkan — Fri, 01 Feb 2008 01:12:00 +0000

İsimsiz kalmış duygular arasında bir çırpınış aslında yaşadığımız… Karmakarışık yaşamım, bazen sıradan gidiş gelişler… Yarım kalmış cümleler… Hani birleştiğinde anlam kazanabilecek…
Sorsan, herkesin anladığı elle tene dokunup sarmaktır yaraları…. Aslında ben de elimle dokundum sana. Gözyaşlarım elim gibi yüreğine akmak istedi aslında. Belki de hiç böyle hissetmedin, hissetmedik…
Aşık olduğun adamın ağlaması bile bu kadar incitmedi belki de seni.
Dönmemek üzere çıktığın bir yolda bir sözümle dönüşte yapacaklarını hayal etmeye başladın belki de.
Ruhuna mı dokundum acaba? Belki de gitmekten pişman olmuşken sen; yanında olmamı, seni sevmemi istedin…
Devam etmek istemedin yarım kalmış cümleleri toparlamaya, birleştirmeye… Sonra kendini suçladın kendi yarım kalmışlığına dair.
Garip bir şehrin pusu bi akşamı… 3 saatlik yarı üşüyerek bir sohbet….
Yaşadıklarımla, çaresizliklerimle geldim sana aslında…
Bil ki gitmeyeceğim hiç… Sen benim diğer yarımsın aslında… Haydi sil göz yaşlarını; bir gün belki bir yerde, yeniden….

Söz ver

Serkan — Sat, 26 Jan 2008 12:34:00 +0000

İnanırdım duyduğum her söze.
Bir zamanlar saflık vardı.
Şimdi yerim yok aldanmaya.
Bir hayat sıradanı kalbim.

Bana bitmeyen bir tek şey söyle.
söyle, sonsuza inanayım.
Bana nasıl seveceğimi anlat.
Aşk karlı yokuş, yorulmayalım.

Söz ver, durma öyle bana söz ver.
Bakışına kanmam artık, söz ver.
Çok zor soru değil bu, hadi çöz ver.
Birlikte ölecek miyiz?

Söz ver, durma öyle bana söz ver
bakışına kanmam artık, söz ver
çok zor soru değil bu, hadi çöz ver
birlikte ölecek miyiz?

İnanırdım duyduğum her söze.
Bir zamanlar saflık vardı.
Şimdi yerim yok aldanmaya.
Bir hayat sıradanı kalbim.
Hadi beni biraz heyecanlandır.
Yüzüm gülmüyor çoktandır.
Ben kaybetmekten çok korkarım.
Tüm alışkanlıklar çocukluktandır.

Geleceksin, belki çok seveceksin.
Zamanı gelince gideceksin.
Bir keşkeye daha yer yok kalbimde.
Birlikte ölecek miyiz?

Söz ver, durma öyle bana söz ver.
Bakışına kanmam artık, söz ver.
Çok zor soru değil bu, hadi çöz ver.
Birlikte ölecek miyiz?

Feridun Düzağaç

Sevgi’m…

Serkan — Thu, 24 Jan 2008 23:45:00 +0000

Garip bir karşılaşmaydı bizimkisi… Belki de beklenmedik… Masanın sağında oturuyor; ukalaca bakışlar ve yukarı bakan burnunla izliyordun beni.
Biraz sivri, biraz marjinal… Aslında bir o kadar da sevimli…
Bir kadeh ucuz şarapla başladık aslında; hani 5 litresi 12 YTL olan. Sonra ikiledik kadehleri…
Sırlarımız vardı önceleri; gözlerimizle sesleniyorduk birbirimize “-E hadi anlat artık!”
Anlatamadık uzun süre, zaman bir garip aktı…
Kısa telefon görüşmeleri geçti sonra aramızda “-Alo, Sevgi sana çok önemli birşey söylemem lazım”
Kanatlı’da bir akşam üstü… Sıradan bir Eskişehir günü…
Dökülüverdi sırlarımız… Aramızda kalan sıkışmış kapı birden aralanmıştı arkasına kadar. İşte o andı aslında ruhlarımızın birleştiği an… Şaşkınlıklarımızı kahkahalarla süsleyip kalakalmıştık…
Sonrasında işte bitmişti üniversite maceram. Daha arabesk yaklaşmak gerekirse, yaşamın dikenli kolları batmaya başlamıştı bana… :)
Ansızın İstanbul’da buldum kendimi… Senin olmadığın, gülümsemeden uzak; sokaklarında seni aradığım ama bulamadığım bir şehir! Daha ilk aylarda Eskişehir’i özledim demeye başladım… Kendime yalan söylüyordum oysa… Ben Eskişehir’i değil; seni özlüyordum…
Kendimi yalnız, kimsesiz, Sevgi’siz hissetmeye başladım zamanla…
Gidiyordun… Zaten uzaktın bana ama daha da gidiyordun. Engel olamıyordum, olmamalıydım… Dur gitme diyemezdim; zaten ben seni bir kez terk etmiştim. Hangi yüzle derdim “gitme!” diye?
Seni terk etmeyi istemedim aslında hiç. Her aklıma geldiğinde hala dolar gözlerim. Kardeş miydin? Dost muydun? Sevgili miydin? Değildin! Hiçbiri değildin… Sen farklıydın; aslında ruh eşimdin benim. Hani sana aşık olabilme ihtimalim olsun isterdim… Olmadı, olamazdı. :)
Uzun bir telefon konuşmasıydı canımı yakan… Önce güldük, sonra endişelendik… Söylemeye çalışıp söyleyemediğin birşey vardı. Yavaşça serdin önüme… “-Ben gidiyorum ve dönmemek için elimden geleni yapacağım.” Yavaşça telefonun ekranına baktım önce… Konuştuğum kişinin sen olduğuna inanamadım; sonra tüm vücudumda bir ürperti ve titreme hissettim. İnanamadım… Tamam hani canını yakanlara inat gidiyordun! “-Benim suçum ne? Ben de mi boşuna zaman harcadım? Yazık değil mi benim sana harcadığım zamana?” diyebildim sana sadece. Telefonu kapattıktan sonra uzun zamandır ağlamadığım kadar ağladım sanırım.
Sonra düşündüm ki Sevgi’m yine sinirlenmiş, gerilmiş…
O döner… Gelir geri… Beni Sevgi’siz bırakmaz…
Sevgi’m, son cümleye ne yazacağımı bilemedim. Seni çok seviyorum demek isterdim. Ama o kadar hafif kalır ki…

Ben hep aynı ben,
Bir küçük sitem
Sen eğiştin sen,
Yok sıcak bir ten

Ağladım sana, endişe ettim
Söz değil, bir tek dokunmak istedim
Yalnızım şimdi ilk gece gibi
Sanki kapıyı çalıp gireceksin içeri

Güneşi görmez oldu gözlerim
Ay ışığında seni hep özlerim
Bu kadarı yetmiyor ki sevgilim,
Hadi gel, yine dans edelim

Neye yorsam rüyamı bilemedim
Aşkı aramaktan bende vazgeçtim
Olmuyor biliyorsun ki denedim
Bana gel, yine dans edelim

Hadi gel son kez dans edelim

Alıntı değildir oturup kendim(i) yazdım… Funda Arar da tamamladı. :)

Sil Baştan

Serkan — Sun, 13 Jan 2008 12:47:00 +0000

Gücün Var mı Sevgilim
Derin Sularda İnci Tanesi Aramaya
Cesaretin Kaldıysa
Hala Benle Aşktan Konuşmaya
Söyle Canım Sevgilim
Hayat Bize Oyun Oynuyor Olabilir mi
Yorgun Gibi Bir Halin Var
Duyguların Karışık Olabilir mi
Sil Baştan Başlamak Gerek Bazen
Hayatı Sıfırlamak
Sil Baştan Sevmek Gerek Bazen
Herşeyi Unutmak
Sanki Bugün Son Günmüş Gibi
Dolu Dolu Yaşamak İstiyorum Ben
Her Ne Çıkarsa Yoluma
Selam Verip Yürümek İstiyorum Ben
Sil Baştan Sevmek Gerek Bazen
Hayatı Sıfırlamak
Sil Baştan Sevmek Gerek Bazen
Herşeyi Unutmak…

Beyoğlu

Serkan — Thu, 06 Dec 2007 13:50:02 +0000

Aşık olabilir her an,
Kendimi en derin boşluklarında,
Kayıplara sürükleyebilirim,
Gözümü bir an bile kırpmadan…

Bir gülümsemenle değişir belki de dünya,
Yada belki bir öpüşünle aydınlanır karanlıkta kalmış ruhum…

Üşümüş ellerin,
Islak dudakların,
Ve Beyoğlu’nun kimsesiz kalmış arka sokakları…

Alıntı değildir oturup kendim(i) yazdım…

Siluetin ve Ben

Serkan — Sat, 24 Nov 2007 08:13:00 +0000

Kendini tanıyamaz oluyormuş insan bunu öğrendim.
Bir şeyi başaracağım derken, gözünden sakınırken eline yüzüne bulaştırıp bir anda herşeyi allak pullak edebiliyormuş.
Belki beklenmemişlik bunun adı, belki heyecan… Belki de çaresizlik, umutsuzluk.
Güneşin doğuşu ve batışı arasındaki dar zamanda yaşamaya çalışmaktan da sıkıldım sanki.
Görememekten, dokunamamaktan, varlığını hissedememekten yoruldum belki de.
Siluetini unutmamak için çaba sarfediyorum sadece…
ve
sanırım
…….

Alıntı değildir oturup kendim(i) yazdım…

Biz

Serkan — Sun, 26 Aug 2007 15:13:00 +0000

Yaşıyor ama uzaktaysam senden,
Bil ki snei hiç unutmadım.
Ölüm değilse bizi ayıran, yazık olmuş, hata yapmışız.
Senden yada benden, ne farkeder; şeytana uymuş aşkı yakmışız.
Adımı söylemezdin bana seslenirken, aşk derdin aşkım derdin.
Her aşk dediğinde, beni kendine daha da aşık ederdin.
Buluştuğumuz anları hatırlıyorum.
Güller açardı gönlümde, sen gelirken.
Üç beş saat bile ayrılsak senle,
Yapraklarım dökülürdü sen giderken
Yan yana duran iki yıldızdık sana göre.
En parlak, en güzel olanı bendim.
Gökyüzündeki tek yıldızındım senin.
Fırtınalarda saklanıp korunduğun liman olduğumu söylerdin.
Ömrünün sonuna kadar beni seveceğine,
kalbini kalbime kelepçeleyip, anahtarını okyanusa attığını eklerdin.
Benim için kıyamet seni kaybetiğim gün demekti.
Ruhumda sakladığım en değerli hazinemdin;
Sonsuza kadar da saklayacağım.
Yokluğumda sen nasıl olursun hayal ettiğimde,
Seni mutlu, çok mutlu görüyorum.
Çünkü, hep öyle ol istedim.
Hatta, hatta belki yeni aşklar tanırsın;
Tanı zaten, herşeyin güzeli senin olmalı.
Aynı şeyi isteme benden; yerine kimseyi koyamam ki.
Ben kimseyi ama kimseyi seni sevdiğim gibi sevmedim ki.
Sen bana aşk dedin, bizi kirletemem ki.
Bazı şarkılar vardı, birlikte sevdiğimiz;
Senin bana, benim sana söylediğim.
Onlardan biri yada benzerini duyarsan, beni anımsar gülümsersin.
Ben mi? Ben hiç unutmayacağım ki?
Okyanusa attığın anahtarı biri bulurda,
Bizi bizden çözer diye, daha iyisini yaptım
Seni kalbime kazıdım; her atışında hatırlamak için
Yaşıyor ama uzaktaysak birbirimizden,
Bil ki seni hiç unutmadım
Ölüm değilse bizi ayıran, yazık olmuş hata yapmışız.
Eğer ölümse bu ayrılığın sebebi, ve bensem önce giden bu alemden,
Kederlenme çok;
Tıpkı benden istediğin gibi kendine sahip çık.
Bensem kalan geride
Zaten sen hep göreceksin.
Ben kimseyi ama kimseyi seni sevdiğim gibi sevemem ki.
Sen bana aşk dedin bizi kirletemem ki…

Küs olduk, ayrı düştük duramadık ki.
Savaşları sevemedik, barış olduk biz.
Hüzünlendik dilden kaçan, bazen iki lafla.
Sevişmeye sebep ettik ayrılıkları.
Niyet ettik, söz verdik, en büyük aşka,
Başkansının sevdasına imrenmedik biz.

Ne acıdan, ne kayıptan korkamadık ki hiç biz
Ne kavgalar atlattık da, yılmadık ki bir gün.
Üstüne gittik sevdanın, yenilmedik ki.
Kimsenin duygusundan, çalmadık biz.
Başkasının oyununu, bozmadık biz.

Ne acıdan, ne kayıptan korkamadık ki hiç biz
Ne kavgalar atlattık da, yılmadık ki bir gün.
Üstüne gittik sevdanın, yenilmedik ki.
Kimsenin duygusundan, çalmadık biz.
Bu dünyanın uyumunu, bozmadık biz.

Niyet ettik, söz verdik, en büyük aşka,
Başkansının sevdasına imrenmedik biz.
Neyse koyduk, öyle kaldık, aynı inançla
Kimsenin öyküsünden kopya çekmedik

Soner Arıca

Zamansız sevginin sonu!

Serkan — Sat, 11 Aug 2007 20:49:00 +0000

Hayatıma girdiğinde çocuktum;

Ansızın gelmiştin bana, karlı bir gece sabaha koşarken tutmuştun elimden. O elin sıcaklığını unutmak mümkün mü ki? O sıcaklık ki büyüdü büyüdü tüm bedenimi sardı..

Aşk mıydı bu?

Bilmiyordum; dedim ya, çocuktum daha…

Sonra değişti herşey; geçen her gün yüreğim de gözlerim de bir başka bakmaya başladı sana.

Unutulmayan yaşanmışlıkların arkasındaki yasaklarda gizliydi heyecanımız; ansız mutluluklar ve hüzünleri bir arada yaşamaya çalışarak ama yine de mutlu olmaya çalışmaktı aslında yaptığımız.

Çocuktuk;

göremiyorduk belki önümüze gelecek engelleri, kaptırıyorduk kendimizi yaşamın ele batan dikenli tellerine. Bugünü yaşarken dünü unutuyor yarını ise düşünmüyorduk.

Sözüm ona seviyorduk…

Aslında sonra sonra farkettik ki sevmiyorduk; yani seviyorduk da ben daha bir başka seviyordum… Daha yoğun, daha tutkulu, kendimi kaybetmişcesine…
artık daha bir anlamlanıyordu bendeki sen; daha bir anlamlı hale geliyordu yaşanmışlıklar yada o ilk günkü elimi tutuşun…

Şimdi daha iyi anımsıyorum o karlı gecelede çatılarda eriyen karlardan kopan damlaların yere düşerkenki attıkları çığlıkları…
Beni sana yüreğim getirmişti; seni bana getirense tanrıydı belki; belki de ben öyle olduğuna inanmak istedim, bilmiyorum…

Kirli bir bahçeydi aslında yaşadığımız yer; herşey elimize yüzümüze bulaşıyordu ama biz küçük çocuklar gibi elimize bulaşan çamurları yüzümüze sürüp kahkalar atıyorduk… Düşünmüyorduk çünkü yarını… Bilmiyorduk yarınların bu kadar çabuk geleceğini; yada aslında ben biliyordum sen bilmiyordun…

Taparcasına bir sevgiyi kendime bayrak yapıp peşinden geliyordum sadece… Bir gün sevecek umuduyla koşuyordum peşinden… Koştum koştum koştum…
Umutlarım oluyordun benim gün içlerinde, geceleri ise rüyalarım… Çoğu zamansa gözümden akan bir tomurcuk yaş oluyordun… Ama ben yine de seviyordum… Yarınlar gelmeye başladıkça sevgim daha da daha da büyüyordu… Benim unuttuğum senin de farketmediğin birşey vardı aslında… Büyüyen bu sevgiyi ne kadar taşıyabileceğim bir başıma…

O sevgi ki büyümeye devam ediyordu…

Ben gözlerinin içine bakarken, ben sana aşık değilim diyebilen bir seni ben yine de seviyor ve bu büyüyen sevgiyi taşımaya devam ediyordum. Gurur yapmıyordum; aşkta gurur olur mu? diyerek sineme çekiyordum herşeyi…

Ama yaralanıyormuşum farketmeden; vücudum kanamıyordu belki ama ruhumdan akan kanları bir başıma sarmaya çalıştım yıllar yılı…

Sevgim büyüdü, büyüdü, büyüdü…

Kan içinde kalmış ruhum çok dayandı ama bu sevgiyi bir başına taşımaya devam edemedi ve sevgim birden düştü yere tüm şiddetiyle ve paramparça oldu…

Çok ağladım; darmadağın olan sevgimin parçalarına baktım gözlerim yaşlı… Olanca telaşımla parçaları toplamaya çalıştım; parçalardan birini alırken bir diğerini düşürdüm yere… Büyük parçalar da paramparça oldu böylece…

Geriye yitik bir ben ve bu kez kocaman bir sevgiyi, senin sevgini tek başına taşımak zorunda kalan sen kaldın işte…

Kimbilir belki de son diye birşey yoktur… (05/01/2008)

Alıntı değildir oturup kendim(i) yazdım…

Vazgeç benden!

Serkan — Sat, 11 Aug 2007 20:48:00 +0000

Sabah olmalıydı, uyandığımda yanımda seni bulmalıydım ben; bir süre sessiz, nefessiz seni izlemeliydim; masumiyetinin içimde huzuru yaşamalıydım birkaç an için de olsa…

Her gece korkmamalıydım; gökgürültüsünden kim sakınabilirdi senden başka beni? Kim ben yerimden sıçrarken sarıp sarmalayabilirdi senden başka?

Ama ben hep korkularımı yenip kendim uyumalıydım. Sevdiğime sıkıca sarılamazdım ben, yasaktı; sabaha kadar sevişemezdim, istemezdi.

Seninle yaşamak güzeldi herşeyi; mutlu olmak güzeldi, ağlamak güzeldi, üzülmek güzeldi, sıkıntı çekmek güzeldi, sıkılmak güzeldi, aynı konuları aynı şekilde yüzlerce kez konuşmak güzeldi…

Gökyüzü maviydi benim için; kara bulutlar hiç gelmiyordu sanki, kışın hiç soğuk olmuyordu. Dünyamda sen vardın benim; yağan yağmur umrumda değildi.

Tanrı’ya yalvarışlarımda hep sen vardın; ben yıllardır Tanrıdan kendim için birşey de istememişim biliyor musun? Benim için sen olmalıydın sadece. Sen yoksan ben de yoktum çünkü.

N’olur beni sev diye yalvarır mı bir insan? Ben yaptım. Beni sevmen için sana yalvardım. Sevmedin! Aslında sevdin ama belli etmedin, edemedin. Üç sene sonra belli ettiğindeyse ben çoktan pes etmiştim. Vazgeçmiştim senden…

Merak ettiğim aslında senin benden ne kadar sürede vazgeçeceğin sadece…

Alıntı değildir oturup kendim(i) yazdım…

Beklemişim ben seni!

Serkan — Sat, 11 Aug 2007 20:47:00 +0000

Bir gün daha sabaha koşuyor işte…

Benden geriye kalanlarla başbaşayım yine yalnızlığımın içinde; yaşamım aslında ikiye ayrılıyor senden önce ve senden sonra diye.
Artık hayal de kuramıyorum körelmiş duygularımın arasında…

Benliğimde canlanan geçmişe dair karelerin silindiğini hissediyorum yavaş yavaş… Oysa öylesine benimdi ki o anlar; öylesine bendi, sendi, bizdi o kareler…

Göz kapaklarım daha bir ağırlaşıyor artık. Neydi beni bu kadar sana çeken bilmiyorum; tıpkı beni senden, seni benliğimden çekip alanın ne olduğunu bilmediğim gibi…
Bir sevda masalıydı yaşananlar sanki, umuda bir yolculuktu adeta…

O kadar çok bekledim ki seni, öylesine razıydım ki tüm benliğimle, ruhumla, sevgimle senin olmaya… Sabırlıydım da hiçkimsenin olamayacağı kadar… Bir odada bir köşeye sinip hıçkırarak duvarlara anlattığımı hatırlarım içimden kopanları…

Oysa sana koştum ben her fırsatta… Mutlu olmam o kadar kolaydı ki; bir bakış bir tebessüm küçük bir dokunuş yetiyordu ruhuma…

Yüreğimde hissettiklerimle yaşadıklarım bağdaşmadıkça yaralanmışım meğer… Ruhumda açılan her yarayı o an sıcaklığıyla hissetmemişim…

Beklenendin sen, rüyalarımda beni ziyaret eden.

Kapalıydı kapılarım dünyaya; kendimi sardığım bir kozanın içinde kimseye belli etmeden yaşamaya çalışırken nasıl bir aralık buldun da sızıverdin dünyama bilemedim; engel olamadım belki de olmadım sana…

Dünya ne kadar sakindi seninleyken; bir sen birde ben vardım. Benimdi bu dünya, ben kendim kurmuştum. Her ayrıntıyı özenle, tırnaklarımla kazıyarak şekillendirmek için elimden geleni de yapmıştım oysa.

Korkmuyordum artık seninleyken. Herşey hazırdı eksik olan sen dışında. Dünyamız hazırdı, senin gelmeni bekliyordu dönmeye başlamak için. Gelmediğin her gün hazırladığım dünyanın heryerine örümcekler ağ yaptı.

Nadir de olsa yüreğime dokunuşların yetiyordu yaşamama; sıkıca sarılacaksın birgün diye yıllarca beklemeyi göze aldım önceleri… Şimdi bakıyorum da göze almakla kalmamışım; beklemişim ben seni.

Melankolik

Serkan — Fri, 07 Apr 2006 04:13:00 +0000

Gitmeliyim,
Uzaklara, çok uzaklara…
Beni terkeden gözyaşlarımın peşine düşmeliyim,
Çaresiz, yalnız, ağlamaklı…
Kaybettiğim değerlerime uzaktan bakıp,
Canı yanan beni umursamayan canlara lanet edip,
Eşyalarımı toplamalı ve gitmeliyim…
Bilirim ki sevgi diye birşey kalmamış dünyamda…
Gülümseyen gözlerle baktığımda gördüğüm nefret söndürüyor ışığımı…
Mutsuz, kırgın; ama yine de seven bir ben…
Güzellikler haketmemişim demek ki;
Farkında olmadan onca günah işlemişim demek ki;
Sevmenin değerini bulamayanlara itimat etmişim demek ki…
Koşup gitmek istiyorum,
Arkama dönüp bakmamalıyım,
Yada önce epeyce uzaklaşmalıyım ki arkama baktığımda geride kalanları görmemeliyim…
Geride kalan aslında sadece binlerce gözyaşı…
Diyetini istiyorum;
Hiçbirşeyin karşılığını beklemeyen ben, sadece o gözyaşlarımın diyetini istiyorum…

Alıntı değildir oturup kendim(i) yazdım…

Aborjin Duası

Serkan — Sat, 01 Apr 2006 21:48:00 +0000

Seni ayakta tutmaya yetecek kadar güzelliklerle dolu bir yaşam sürmeni dilerim, Aydınlık bir bakış açısına sahip olmana yetecek kadar güneş diliyorum. Güneşi daha çok sevmene yetecek kadar yağmur diliyorum. Ruhunu canlı tutmana yetecek kadar mutluluk diliyorum. Yaşamdaki en küçük zevklerin daha büyükmüş gibi algılanmasına yetecek kadar acı diliyorum. İsteklerini tatmin etmeye yetecek kadar kazanç diliyorum. Sahip olduğun herşeyi takdir etmene yetecek kadar kayıp diliyorum. Son elveda`yı atlatmana yetecek kadar `merhaba` diliyorum.

Alıntıdır…

GreenPeace

Serkan — Sat, 01 Apr 2006 11:18:00 +0000

An itibariyle GreenPeace üyesiyim.
İstemiyorum kardeşim Genetiği Değiştirilmiş Organizmaları yemeyi. Ben bildim bileli küre şeklindeydi karpuz! Neden kara karpuz yiyeyim ki? Ne istiyor bu insanlar karpuzun yuvarlak hatlarından? Anlamıyorum…

İsyan ettiğim bir anda karalanmış bi kaç satır :)

Off ki off!!!

Serkan — Sat, 25 Mar 2006 06:39:00 +0000

Nedir yani? Ne?
Bunalmışım,
Sıkılmışım…
Herşey bir yana; kalkıp birde ödev verilmiş okuldan tarafıma…
“Sibernetik, Robotik, Genetik ve Biyoteknoloji’nin Ekonomideki Uygulamaları”
Kaynak yok, daraldım… :(

İsyan ettiğim bir anda karalanmış bi kaç satır :)

Yazık!

Serkan — Fri, 24 Mar 2006 11:34:00 +0000

Sen… Sevdamdın… Gözümden sakındığım, bir damla gözyaşın için dünyayı feda edebilecek bir ben vardı karşında… Elimden tuttuğunda korkusuz, yalnızlıklardan kurtulmuş bir ben… Ya şimdi? Bendeki seni neden parçaladın ellerinle? Sensiz bu odanın soğukluğu, benliğimdeki ve bedenimdeki boşluktan ve yalnızlıktan başka ne hissediyorum? Gözlerim ağlamaktan yosun tuttu belki de… Umurunda mı sorarım sana? Saat 02.14 nerede olduğunu kiminle ne şekilde olduğunu bilmiyorum… Dayanır mı buna seven, tapan bir yürek? Saatlerce caddenin ucundaki direğin dibinde dikildim… Bir ara sokaktan çıkıp gülümseyerek bana doğru gelmen için yalvardım sana, gelmedin… Caddeye giren her arabanın, her taksinin içinde seni aradım, yoktun… Aşkım dediğim yoktu… Biliyorum, hissediyorum ki şuan kimin yanındaysan her şeyi yaptın onunla… Hiç düşündün mü şuan seviyorum dediğin ben ne haldeyim? İçinden bir an olsun geçtim mi? Ne hissettin? Mutlu muydun benim mutsuzluğumda?

Alıntı değildir oturup kendim(i) yazdım…

Sigaramın adını fısıldayışı…

Serkan — Fri, 24 Mar 2006 11:33:00 +0000

İronik bir hikaye bizimkisi. Belki de yanlış yer ve zaman… Martıların çığlıkları arasında bir sessizlik belki bilmiyorum… Hoş olmayan bir sessizlik… Büyülü bir yanı var belki içinde bulunduğum bu durumun… Yorucu bir yaşam koşuşturması yada olması gerektiği gibi olan bir felsefe… Korkuyorum bazen sensizlik hissinden… Hayatımı yalnız yaşamaktan korkuyorum işte… Bazen sana akmak geliyor içimden; tam tüm eşyalarımı hazırlayıp sana doğru adım atmaya kalktığımda içimde büyüyen korku bedenimi olduğu yere kilitleyip bırakıyor… Bunun nedeni kim bilir belki o vazgeçilmez büyünün kaybolmasında korkmam; belki de senden korkmam… Üzülmenden, kırılmandan, yaşamdan yılmandan korkmam… Dünyaya sevmeye geldim ben; yaşadığımı hissedemiyorum aksi halde… Tırnaklarım acıyor artık bu dünyada bir şeyleri tırmalamaktan… Gücüm kalmıyor yaşamak için. Bazen bir köşeye yığılıp kalmak geliyor içimden; yığılıp kalıp bir köşede her şeyden, herkesten uzak can vermek geliyor içimden…
Bazen maruz kaldığım durumu kaldıramıyorum. Ansız, yersiz, istemsiz tepkilerle çıkageliyor hepsi içimden. Bazen de tanrının beni sevmediği fikri iyice gelip çöküyor içime. Onunla zıtlaşmak gelmiyor elbette içimden ama anlaşamıyoruz sanırım onunla. Her isteğime hayır dedi bugüne kadar sanırım. Kapımın çalınacağı günü bekliyorum hep. Tüm ruhumun, yüreğimin, benliğimin kapılarını çalıp içeri gireceğin günü bekliyorum… Apansız olmalı; kapı çalınmalı ve karşımda seni bulmalıyım. O anda donup kalmakla havalara uçma arasında bir bocalama yaşamaksızın sarmalıyım seni. Saatlerce kalmalıyım ayakta öylece. Sonra birkaç sevgi mırıltısı, kalp ağrısından kurtuluş ve dünyaya yeniden geliş. Koşuşturan saniyelerin arasında onları hiçe sayarcasına bir yaşam, görülmemişçesine… Küçük bir çocuğun yaşadığı sevinci tatmak ellerinde hissettiğim sıcaklıkla… Her şeye değerdi; dünyalara değerdi emin ol…
Sabah tan ağardığında bedeninin cansız olması için tanrıya kaç kez dua ettin sen? Tanrım yarına uyanmak istemiyorum, yarını görmek istemiyorum, bak işte uyuyorum ve bir daha güneşi görmek istemiyorum diye kaç kez yalvardın tanrıya? Ben bunu o kadar çok yaptım ki. Dedim ya sevmiyor beni… Sevseydi ya dileklerime evet derdi yada ben bu kadar istiyorum diye alırdı beni erkenden yanına. İkisine de hayır dedi. Anlamsız geliyor bana bazen koşuşturmalar, insanlar… Bazen anlamlı olan tek şey olduğunu düşünüyorum hayatımda…
Aşka aşığım diyorum kendim için… Aşka aşığım ama o bana değil sanki…
Aşkın elleri var mıdır sence? Minik güzel elleri var mıdır? Dokunuşuyla bir hayatı hayata çevirdiğine göre çok güzel elleri olmalı diye düşünüyorum bazen. Bazen de ellerinin çok çirkin olduğunu düşünüyorum; hayatları berbat edebildiğine göre elleri çok çirkin olmalı; tıpkı benim hayatımda olduğu gibi. Yoksa bir eli güzel diğer eli çirkin mi? Çünkü en güzeli yapan da en yaşanmayası durumlara sokan da o…
Güzellikler ve çirkinliklerin hayatımda bu kadar birbirine yakın olması rahtsızlık veriyor bana sanki. Sanki ben koşarken hayatıma set çekiyorlar gibi geliyor. Yol ayrımları bıktırıyor, bitkin düşürüyor kimi zaman. Seçimler zorlaşıyor. Yanlış tercihler canımı yakıyor vs. Umutların tükendiği yerde belirmen hoşuma gidiyor belki de en çok. Umudumun tükendiğini hissettiğim anda adını haykırışım bedenime güç veriyor. Ayağa kalkmam için hatta koşmak için hazır hissediyorum kendimi. Koşarken bana olan uzaklığını hissettiğim anda tökezleyip yerle bir oluyorum ansızın. Ne yapmalıyım? En iyisi ellerimi ve ayaklarımı bağlayıp bir köşeye oturmak sanırım. Koşmak da istemiyor artık bu beden… Bir köşeye kıvrılıp öylece bomboş gözlerle bakmak dünyaya…
Gözkapaklarım ağırlaşıyor; artık gözlerim görmek istemiyor. Nefesim daralıyor ve isyankarca yol alıyor ciğerlerime… Sigaram yanarken adını fısıldıyor bana; dumanı yüzünün siluetini çiziyor gökyüzüne doğru ilerlerken…
İsyandan sıkıldım artık. Yerli yersiz isyanlarımın dozunu artık ayarlayamıyorum. Yanlışlıklar birbirini kovalıyor. Saçma kararlarla saçma işler yapıyorum. Bedenim benliğime; ruhum zihnime, bedenime küs ne kadar yaşayabilirim…

Alıntı değildir oturup kendim(i) yazdım…

Neden girdin yaşamıma?

Serkan — Fri, 24 Mar 2006 11:31:00 +0000

Sevmenin tadını aldım seninle bilir misin? Göz bebeklerinin içine daldım bir nevi aslında ve onlar gülümsedikçe, parladıkça mutlu oldum sadece belki de. İnanmadın, güvenmedin… Sevgimin, sadakatimin önemi olmadı sanki senin için. Canım çok yandı; ne zaman canım yansa, gözyaşlarımı ne zaman tutamasam yanımda olmadığını hissettim… Bunu her hissedişimde canımın daha da fazla yanmaya başladığını gördüm. Bildiğim ve yaşadığım tek şey vardı aslında… Sadece seni şuursuzca ve delice sevdim. Anılarla yoğurdum sevgimi… Bir daldan kopmuş bir çift ayva çiçeğinin masumluğuna yükledim aşkımın parçalarını. Zaman zaman sevgimi sana, bir tek sana olan sevgimi taşıyamadığımı fark ettim. Yükümü hafifletmek için her yanına sokuluşumda o soğuk, donuk yüzünle karşılaştım. Yine de sevmeyi bildim. Ansız terk edişlerin benden neler götürdü bir bilsen. İstedim ki beraber yoğrulalım hayatın içinde. 7 aya baktığımda bunu ne kadar başarabildik diye sorduğumda kendime aldığım cevap beni her zamankinden daha da mutsuz ediyor sanki. Seninle arama ansızın koyduğun mesafeler sadece gözlerimdeki ışığı söndürmeye yetiyor. Tekrar ve tekrar iyileştiriyorum kendimi. Her şeye rağmen yine seviyorum seni taparcasına. Çoğu zaman sen uyurken anlatıyorum sana dertlerimi. Uyurkenki masumiyetini daha geldiğin ilk gün benim hırkamla benim yatağımda uyuduğun zaman resmetmiştim zaten.
Kimsin? Hayatıma niye girdin? Niye sensiz olmaz hale geldim bu denli? Neden sana dair olumsuz bir şey söz konusu olduğunda içimde bu denli sancılar hissediyorum? Beni benden almışlığın dışında neden ansız yalnızlıkları tattırıyorsun bana? Yada neden en ihtiyacım olduğu anlarda elini benden çekip itiyorsun kendinden beni?
Neden benim sevdiğim “seni” bu kadar saklıyorsun, esirgiyorsun benden? Hani o kocaman gülümsemesiyle, hafif çocuksu tarafıyla evin içinde “el” diyerek vurup kaçan mutlu sen var ya neden bu kadar az ziyaret ediyor beni? Söyler misin ona daha çok uğrasın bana, ona muhtaç olduğumu da söyle, onu çok sevdiğimi ve o olmazsa benim de olamayacağımı söyle… Beni bırakmasın bu evde yapayalnız fırsat bulduğu her anda çıkıp gelsin yaşamıma… Onsuz hayatın ne denli çekilmez olduğunu söyle ona. O olmadığı zaman bir günün ne kadar acılı ve sancılı geçtiğini bilip bilmediğini sor… Hayatıma gelmiş tanrısal varlığımsın… Ruhun benle olmasa da en azından bedenin benimle aynı evde aynı mekanda… seni çok seviyorum; söyleyebileceğim başka da bir şey yok sanırım…

Alıntı değildir oturup kendim(i) yazdım…

Kader !?!?!?!

Serkan — Fri, 24 Mar 2006 11:30:00 +0000

Ansız çalkantılar, yaşamak isteyip yaşayamamak… Kalakalmak, yadırgamak belki de kanıksamak… Beklentilerini bulmak ama esirgenmesi… Bir bakışın sıcaklığına oturtulmuş, yaşam hatlarının sınırlarında, görülmemişçesine bir elektrik… Sonrası emeklerin boşa çıkması, sevgiden, en kötüsü sevdiğinden yoksun bir ben. İsterdim zaman zaman bir tebessüm ve bir öpücükle uyandırılmayı yada sevgi dolu bakışlarımın hor görülmemesi de yeterdi. Neye el uzatsam böyle olacak sanki. Bazen yoruldum sanırım diyorum ama vazgeçmek bana göre değil bunu da biliyorum. Her şeyin dengesizliği hayatımıza o kadar empoze olmuş ki; yaşantılarımızda kuramıyoruz belki de dengeyi, istikrarı yakalayamıyoruz. Keşke herkesi sevip aşık olabilen biri olsaydım diyorum bazen. Yada aşk denilen şey kolay olsaydı. Kaç kişiyi sevdim ki. Kaç kişiye sevgi verdim? Gerçek anlamda, obsesyon olmayan kaç sevgi yaşadım? Bu bir ilk işte… İnanmasa da, saygı göstermese de, yaşamasa da bu sevgiyi, belki öğretirim yaşamayı diye çabalıyorum işte… Zaman zaman ruhumun yerle bir oluşuna bile aldırmıyorum. Ama gözümden bile esirgediğim canımın ufak bir tepkisi bazen kalkamamacasına yerlere seriyor beni. Beni sevmediğini de biliyorum. Sevseydi sakınırdı, üzmemek için çaba sarf etmeyi yeğlerdi. Olurda üzerse beni en az ben kadar üzülürdü. Bir anlamda kader mi bu? Bazı insanlar sadece diğer insanları mutlu etmek için yaratılırmış; mutluluklarıysa sabun köpüğü gibi olurmuş; sadece bir anlık; galiba bende böyleyim. Bir gün tanrı gülümsemeyi öğretir diye sarılıyorum sevdiklerime. Aldıklarımsa terslenmeler, tavırlar, kırıcı hareketler… Sanırım sevgim ucuz bir sevgi ki karşılığı bunlar oluyor. İsterdim ki sevdiğim gücümü tüketmektense biz birbirimizi güçlendirelim, kanayan yaralarımızı kapatalım el ele…
Kader !?!?!?!

Alıntı değildir oturup kendim(i) yazdım…

Sır

Serkan — Fri, 24 Mar 2006 11:28:00 +0000

Karlı bir gecenin atlarına sabaha koşmak için vurduğu kırbaç sesleriyle girdin ruhuma… Var olan ama aslın da yok olan bir sen… Varlığını hissetmekle hissetmemek arasında bir sıkışmışlık… Belki nakaratları aynı anda söylemek belki de varlığına direnmek, kabullenmemek; aslında kabullenememek… Telefonunun ucundaki bir sesti yüzünün aydınlık gölgesi, sonra yavaşça beliren bir sinema perdesi…
Karlı geceler, gelme günün yaklaştıkça terk etti bu şehri; artık kar yağmıyor ve gökyüzü bu şehir ile barışıyordu adeta… Çünkü göç eden kırlangıç sürüleri senin adını delicesine haykırıyordu gökyüzündeki koyu gri bulutlara…
Yollardaydım; caddeler ıssız, soğuk, ürkütücü… Sokaklar, eriyen kardan geriye kalan damlaların çatılardan intihar edip çığlık çığlığa yere çarpış seslerine ve birde her birine senin adını verdiğim adımlarımdan çıkan seslere aşina iken soğuktan titreyen bedenim alev alev yanan ruhumla savaşıyordu… Saat 03.45…
Terminaldeydim… Saat 04.30…
Gelmene dakikalar kala… Saniyeler saatler, günler hatta yıllar kadar uzuyor, geçmek bilmiyordu… Terminalde, bir banka oturduğumu hatırlıyorum ve seninle bezenmiş bir uykuya dalışımın büyüsünü…
Ansızın uyandım, saat 05.15…
Öyle bir saatti ki bu otobüsünün terminale girişi, sabahın oluşu… Hayır, hayır ASLINDA BENİM YENİDEN DOĞDUĞUM SAATTİ BU…

Alıntı değildir oturup kendim(i) yazdım…

Gittin!

Serkan — Fri, 24 Mar 2006 11:24:00 +0000

Tutmalıydım kendimi,
Sakile sokulan kocaman bir yengeç gibi giriverdin hayatıma…
Aşksız, biçare ama umutluydu bir zamanlar ki ben…
Ansızlıklardan yoruldu bu beden…
Ansız yalnızlıklar, ansız acılar, ansız mutsuzluklar…
Dağlanan yaralarım kokuşmaya yüz tuttu sanki.
Ya sonra?
Koşup gelecek misin bir gün bana?
Bir gün her şeyi mükemmel kılacak mısın hayatımızda?
Yoksa ben hep ve daha fazla mı ağlayacağım giderek…
Tutmayacaksın ellerimi belki de…
Özlemlerim oldun sen çoğu zaman,
Evet özlemlerimdin,
Ansız yalnızlıkların en büyüğünün içinde,
Hızla düşerken ben,
O karanlığın içinde,
Elini uzatıp nasıl da çekmiştin oysa beni zifiri karanlıktan…
Koş benimle ne olur,
Koşarken bana koş,
Bilirsin ben hep sana koşarım ben.
Senden başkasına koşmam,
Bakmam,
Göz süzmem…
Sen de bu denli sadık olacak mısın bir gün bana?
Sevdamı sevdanla şad edecek misin?
Yoksa beni böyle yine ansız yalnızlıklara,
Sensizliklere,
Koyup,
Ansızın,
Arkanı dönüp,
Elimi bırakıp,
Tekrar o zifiri karanlığa terk edip beni,
Gidecek misin?
Gidiyorsun ya hani,
Beni bırakıp, arkanı dönüp gidiyorsun ya,
Sanki bir daha göremeyecekmişim gibi,
Sanki bir daha gelmeyecekmişsin gibi
Hissediyorum…
Gözümde düğümlenen bir tomurcuk yaşı,
Paylaşamıyorum seninle,
Çünkü kızıyorsun…
Bense o gözyaşını senin omzuna bırakmak istiyorum,
Sıkıca sarılmanı istiyorum sadece.
Sarılıp bana nefesimi kesmeni,
Ruhumun seninle dolmasını istiyorum…
Gideceksin,
Gittin…

Alıntı değildir oturup kendim(i) yazdım…