Serkan Azak

Aşktan Öte

Serkan — Fri, 25 Jul 2008 14:01:54 +0000

Düşelim cennetten, yeryüzü oyununa,
Kanalım sarhoşken, şu aşkın yalanına.
Gireceksek girelim, gel kız günaha.
Öleceksek ölelim, şimdi şuracıkta.

Yağmura, buluta, yıldıza aya
Kara toprağa, düşen yaprağa,
Sor; var mı aşktan öte
Nemli saçlarına, nefes nefesine,
Şu çırılçıplak kıvrılan beline, sor
Var mı aşktan öte, varsa sen söyle.

Düşelim cennetten, yeryüzü yalanına,
Girelim sarhoşken, şu aşkın koynuna.
Gireceksek girelim, gel kız günaha.
Öleceksek ölelim şimdi şuracıkta.

Demir Demirkan

Anneler Günü

Serkan — Sun, 11 May 2008 16:33:11 +0000

Annecim,

Anneler günün kutlu olsun… Seni seviyorum…

Birthday!

Serkan — Fri, 02 May 2008 22:26:47 +0000

Doğum günüm kutlu olsun :)

İnsan Merkezli Yaşam(!)

Serkan — Fri, 02 May 2008 16:51:06 +0000

Tamam tamam, herşeyi anlıyorum; anlamaya çalışıyor yada anlıyor gözüküyorum. Evet, Atatür denince akan sular durur bende… Çanakkale’de şehirtlikleri gezerken tüylerim ürperir.
Hani vatan, toprak, vs döz konusu olunca, ne savaşlar verilmiş hepsini biliyorum.
Tuhaf ideolojilerim de yok benim. Ne komunistim, ne anarşist, ne de şeriat yanlısı… Genç birinin belki bir ideolojisi olmalı ama benim yok!
Görüyorum ki tanrının armağanı olan bu dünyayyo “tuhaf” ideoloji adı altındaki bıdı bıdılarla mahvetmekten başka ne yapıyoruz?
Ekranlarda hergün izliyoruz; yine bir şehit haberi, yine bir şehit annesinin feryatları… Kaybetmiş gencecik evladını, ağlıyor elbet; insanın da içi acıyor haliyle…
Neyse bunlar hergün gördüğümüz, hepimizin çoklukla düşündüğü, hissettiği şeyler…
Uzun bir süredir de şunu düşünüyorum
“Tuhaf” ideolojik savaşların sonunda ölen sadece A ülkesinin askeri ile B terör örgütünün militanları mı?
Hani F16′lar başarıyla vurmuş; terör örgütünün bulunduğu mağarayı, araziyi, şurayı burayı… Başarılı, oley, nerede alkışlar (!) Sakın yanlış anlaşılmasın, hiçbir örgüt yanlısı da değilim ben!
Sorguladığım şu:
Neden bu kadar insan odaklı yaşam sürüyor dünya insanları?
Düşen o bombadan yükselen alevler içinde kavrularak ölen insan sayısından çok hayvan yok mu?
Karınca kolonileri, arı kovanları, çekirgeler, tilkiler, sincaplar, binlerce tür böcek, fareler, yılanlar…
Onların canı yok mu?Onların canı yanmaz mı? Hiçbir şeyden habersiz bu canlılar neden insanların kavgaları arasında can vermek zorunda bırakılıyor?
Bir kere şuna inanıyorum; Tanrı hayvanları insanlara hizmet için yaratılmışmış.. Yok böyle birşey; dünya üzerinde benim ne kadar hakkım varsa bir karıncanın da o kadar hakkı vardır! Bazentüm bu izlediklerimizden sonra düşünüyorum da; insan diye bir varlık olmasaydı dünya ne kadar güzel olurdu!
Hadi tüm bunlar bir yana da, bangır bangır bağıran görsel medya neden bu konuya bu güne dek hiç değinmedi? Görsel medyanın bunlara da değinmesini sağlamak için bir şehit annesinin deryatlarının yayınlandığı gibi; kolonisini bombanın alevleri içinde kaybetmiş, acı acı vızıldayan bir kraliçe arı aramaya mı çıkmak gerekiyor! Tabi kraliçe arı da sağ kalabildiyse…
İnsan merkezli yaşamaya bir dur demek gerekmez mi artık?

Kuskevej

Serkan — Fri, 02 May 2008 12:58:22 +0000

Bak işte tam ordasın Sevgicim…
Kuskevej :)
Az kaldı bak işte…
Hani dönmeyecektin :)

Eskişehir

Serkan — Wed, 30 Apr 2008 10:43:48 +0000

Mor Mum

Serkan — Sat, 19 Apr 2008 20:23:00 +0000

Koştum…
Karanlıktı, korktum…
Gökkubbe maviydi ama yağmur yağıyordu.
İmkansızdı…
Büyülere kandım, sığındım; tutmadı…
Yoruldum ama yığılmadım.
Gördükçe sevindim;
Sustukça sevdim, sevdikçe sustum.
Bakmadım ama gördüm.
Konuşmadım, sustum, kendimden korktum!

Hissedebilmeyi istemek…

Serkan — Fri, 01 Feb 2008 01:12:00 +0000

İsimsiz kalmış duygular arasında bir çırpınış aslında yaşadığımız… Karmakarışık yaşamım, bazen sıradan gidiş gelişler… Yarım kalmış cümleler… Hani birleştiğinde anlam kazanabilecek…
Sorsan, herkesin anladığı elle tene dokunup sarmaktır yaraları…. Aslında ben de elimle dokundum sana. Gözyaşlarım elim gibi yüreğine akmak istedi aslında. Belki de hiç böyle hissetmedin, hissetmedik…
Aşık olduğun adamın ağlaması bile bu kadar incitmedi belki de seni.
Dönmemek üzere çıktığın bir yolda bir sözümle dönüşte yapacaklarını hayal etmeye başladın belki de.
Ruhuna mı dokundum acaba? Belki de gitmekten pişman olmuşken sen; yanında olmamı, seni sevmemi istedin…
Devam etmek istemedin yarım kalmış cümleleri toparlamaya, birleştirmeye… Sonra kendini suçladın kendi yarım kalmışlığına dair.
Garip bir şehrin pusu bi akşamı… 3 saatlik yarı üşüyerek bir sohbet….
Yaşadıklarımla, çaresizliklerimle geldim sana aslında…
Bil ki gitmeyeceğim hiç… Sen benim diğer yarımsın aslında… Haydi sil göz yaşlarını; bir gün belki bir yerde, yeniden….

Söz ver

Serkan — Sat, 26 Jan 2008 12:34:00 +0000

İnanırdım duyduğum her söze.
Bir zamanlar saflık vardı.
Şimdi yerim yok aldanmaya.
Bir hayat sıradanı kalbim.

Bana bitmeyen bir tek şey söyle.
söyle, sonsuza inanayım.
Bana nasıl seveceğimi anlat.
Aşk karlı yokuş, yorulmayalım.

Söz ver, durma öyle bana söz ver.
Bakışına kanmam artık, söz ver.
Çok zor soru değil bu, hadi çöz ver.
Birlikte ölecek miyiz?

Söz ver, durma öyle bana söz ver
bakışına kanmam artık, söz ver
çok zor soru değil bu, hadi çöz ver
birlikte ölecek miyiz?

İnanırdım duyduğum her söze.
Bir zamanlar saflık vardı.
Şimdi yerim yok aldanmaya.
Bir hayat sıradanı kalbim.
Hadi beni biraz heyecanlandır.
Yüzüm gülmüyor çoktandır.
Ben kaybetmekten çok korkarım.
Tüm alışkanlıklar çocukluktandır.

Geleceksin, belki çok seveceksin.
Zamanı gelince gideceksin.
Bir keşkeye daha yer yok kalbimde.
Birlikte ölecek miyiz?

Söz ver, durma öyle bana söz ver.
Bakışına kanmam artık, söz ver.
Çok zor soru değil bu, hadi çöz ver.
Birlikte ölecek miyiz?

Feridun Düzağaç

Sevgi’m…

Serkan — Thu, 24 Jan 2008 23:45:00 +0000

Garip bir karşılaşmaydı bizimkisi… Belki de beklenmedik… Masanın sağında oturuyor; ukalaca bakışlar ve yukarı bakan burnunla izliyordun beni.
Biraz sivri, biraz marjinal… Aslında bir o kadar da sevimli…
Bir kadeh ucuz şarapla başladık aslında; hani 5 litresi 12 YTL olan. Sonra ikiledik kadehleri…
Sırlarımız vardı önceleri; gözlerimizle sesleniyorduk birbirimize “-E hadi anlat artık!”
Anlatamadık uzun süre, zaman bir garip aktı…
Kısa telefon görüşmeleri geçti sonra aramızda “-Alo, Sevgi sana çok önemli birşey söylemem lazım”
Kanatlı’da bir akşam üstü… Sıradan bir Eskişehir günü…
Dökülüverdi sırlarımız… Aramızda kalan sıkışmış kapı birden aralanmıştı arkasına kadar. İşte o andı aslında ruhlarımızın birleştiği an… Şaşkınlıklarımızı kahkahalarla süsleyip kalakalmıştık…
Sonrasında işte bitmişti üniversite maceram. Daha arabesk yaklaşmak gerekirse, yaşamın dikenli kolları batmaya başlamıştı bana… :)
Ansızın İstanbul’da buldum kendimi… Senin olmadığın, gülümsemeden uzak; sokaklarında seni aradığım ama bulamadığım bir şehir! Daha ilk aylarda Eskişehir’i özledim demeye başladım… Kendime yalan söylüyordum oysa… Ben Eskişehir’i değil; seni özlüyordum…
Kendimi yalnız, kimsesiz, Sevgi’siz hissetmeye başladım zamanla…
Gidiyordun… Zaten uzaktın bana ama daha da gidiyordun. Engel olamıyordum, olmamalıydım… Dur gitme diyemezdim; zaten ben seni bir kez terk etmiştim. Hangi yüzle derdim “gitme!” diye?
Seni terk etmeyi istemedim aslında hiç. Her aklıma geldiğinde hala dolar gözlerim. Kardeş miydin? Dost muydun? Sevgili miydin? Değildin! Hiçbiri değildin… Sen farklıydın; aslında ruh eşimdin benim. Hani sana aşık olabilme ihtimalim olsun isterdim… Olmadı, olamazdı. :)
Uzun bir telefon konuşmasıydı canımı yakan… Önce güldük, sonra endişelendik… Söylemeye çalışıp söyleyemediğin birşey vardı. Yavaşça serdin önüme… “-Ben gidiyorum ve dönmemek için elimden geleni yapacağım.” Yavaşça telefonun ekranına baktım önce… Konuştuğum kişinin sen olduğuna inanamadım; sonra tüm vücudumda bir ürperti ve titreme hissettim. İnanamadım… Tamam hani canını yakanlara inat gidiyordun! “-Benim suçum ne? Ben de mi boşuna zaman harcadım? Yazık değil mi benim sana harcadığım zamana?” diyebildim sana sadece. Telefonu kapattıktan sonra uzun zamandır ağlamadığım kadar ağladım sanırım.
Sonra düşündüm ki Sevgi’m yine sinirlenmiş, gerilmiş…
O döner… Gelir geri… Beni Sevgi’siz bırakmaz…
Sevgi’m, son cümleye ne yazacağımı bilemedim. Seni çok seviyorum demek isterdim. Ama o kadar hafif kalır ki…

Ben hep aynı ben,
Bir küçük sitem
Sen eğiştin sen,
Yok sıcak bir ten

Ağladım sana, endişe ettim
Söz değil, bir tek dokunmak istedim
Yalnızım şimdi ilk gece gibi
Sanki kapıyı çalıp gireceksin içeri

Güneşi görmez oldu gözlerim
Ay ışığında seni hep özlerim
Bu kadarı yetmiyor ki sevgilim,
Hadi gel, yine dans edelim

Neye yorsam rüyamı bilemedim
Aşkı aramaktan bende vazgeçtim
Olmuyor biliyorsun ki denedim
Bana gel, yine dans edelim

Hadi gel son kez dans edelim

Alıntı değildir oturup kendim(i) yazdım… Funda Arar da tamamladı. :)