Serkan Azak

Kapalı perdelerim, yarı ıslak gözlerim…
Üzüntülerim ve mutsuzluklarım…
Çaresizliklerim, yıkılan hayallerim…
Kötümserliğim, umutsuzluklarım…
Kırgınlıklarım, kanayan yaralarım… hepsi bana misafir olmuştu.
İçeriye ışık sızmasına tahammülüm yokken, bayramlaşmak için kapımı çalan çocuklara ekstra sinir oluyordum…
Silkelenmiş, üzerime sıçrayan ve üzerimde kuruyan çamurlardan kurtulmuştum… Düştüğüm yerdeydim ama düşmenin etkisiyle acıyan yerlerimin acısı geçmiş; ayağa kalkmak için yavaş yavaş doğruluyordum ki; çıkageldin…
(20 Eylül 2009 Pazar)