Tutmalıydım kendimi,
Sakile sokulan kocaman bir yengeç gibi giriverdin hayatıma…
Aşksız, biçare ama umutluydu bir zamanlar ki ben…
Ansızlıklardan yoruldu bu beden…
Ansız yalnızlıklar, ansız acılar, ansız mutsuzluklar…
Dağlanan yaralarım kokuşmaya yüz tuttu sanki.
Ya sonra?
Koşup gelecek misin bir gün bana?
Bir gün her şeyi mükemmel kılacak mısın hayatımızda?
Yoksa ben hep ve daha fazla mı ağlayacağım giderek…
Tutmayacaksın ellerimi belki de…
Özlemlerim oldun sen çoğu zaman,
Evet özlemlerimdin,
Ansız yalnızlıkların en büyüğünün içinde,
Hızla düşerken ben,
O karanlığın içinde,
Elini uzatıp nasıl da çekmiştin oysa beni zifiri karanlıktan…
Koş benimle ne olur,
Koşarken bana koş,
Bilirsin ben hep sana koşarım ben.
Senden başkasına koşmam,
Bakmam,
Göz süzmem…
Sen de bu denli sadık olacak mısın bir gün bana?
Sevdamı sevdanla şad edecek misin?
Yoksa beni böyle yine ansız yalnızlıklara,
Sensizliklere,
Koyup,
Ansızın,
Arkanı dönüp,
Elimi bırakıp,
Tekrar o zifiri karanlığa terk edip beni,
Gidecek misin?
Gidiyorsun ya hani,
Beni bırakıp, arkanı dönüp gidiyorsun ya,
Sanki bir daha göremeyecekmişim gibi,
Sanki bir daha gelmeyecekmişsin gibi
Hissediyorum…
Gözümde düğümlenen bir tomurcuk yaşı,
Paylaşamıyorum seninle,
Çünkü kızıyorsun…
Bense o gözyaşını senin omzuna bırakmak istiyorum,
Sıkıca sarılmanı istiyorum sadece.
Sarılıp bana nefesimi kesmeni,
Ruhumun seninle dolmasını istiyorum…
Gideceksin,
Gittin…
Alıntı değildir oturup kendim(i) yazdım…
Son Yorumlar