Tüm organlarımda benden izinsiz dolaşan manasız sıkıntı zaman zaman gelip boğazımda düğümleniyor sanki. İçtiğim her sigara ile onu öldürmeye çalışırken kendimi zehirlediğimin farkındalığı içinde sakinliğimi korumak adına attığım her adımda sanki karanlığa doğru ilerliyormuşum hissi aslında beni yoran…
Hayatın flue renklerini netleştirme çabalarımız ve renklerin netleşmesinden çok, iyice grileşebilme ihtimalleri beni korkutan…
Karşıma geçip; beni anlamaya çalışmadan anladığın kadarıyla yargılarını ve benden habersiz yarattığın etiketleri bana yakıştırman beni inciten…
Yorgunluklarım, korkularım ve incinmişliklerimi topladığımda elimde kalan tuhaf bir tedirginlik, bir miktar da huzursuzluk…
İnandığım ve beni yaşatan tek birşey var ki, herşeyin çok güzel olacağı inancı…
Alıntı değildir oturup kendim(i) yazdım…
Herşey güzel olmaya başlamadı mı sence de?
hayat senle anlam kazandı, ve kazanmaya da devam ediyor,
Uyanıyorum: ”Seni Seviyorum”, deyip tekrar uyuyorum. :)