Serkan Azak

Işık

2 Nis 2010 | Kategori : Karalamalarım

Hayat bana seni getirdi mezarımsı evimde yaşarken…
Al dedi Tanrı; sana bir ışık…
Yol göstersin sana dedi, önünü aydınlattığı gibi,
Ruhunu da aydınlatsın; şereflendirsin seni dedi…
Herşeyi bilir ve herşeyi en güzel şekliyle verirmiş ya Yaratan,
İşte o zaman daha bir inandım buna…
Seninle tökezleyip düşmeyi de öğrendim,
Yeniden ayağa kalkıp, kanayan dizlerime aldırmadan koşmayı da…
Önceleri seni sevmeyi sevdim, sonraları seni de sevdim…
Terkedilmiş bir kasabaya benzeyen kalbimin sokaklarında,
Yankılanan tek şey artık senin adın…
Sen yokken karanlık dünya; sen yokken soğuk…
Sen varken gündüz, sen yokken gece…
Hayaller seninle anlamlı; umutlar, planlar seninle gerçek.
Sensiz hepsi sadece bir “hiç”…
Hani derim ya hep, armağanısın sen bana yukarıdakinin…
En kutsal, en değerli varlığım…
Hani diğer yarımsın… Benliğim, varoluş nedenim…
Zaman zaman kırgınlıklarım, hayıflanmalarım…
Şımarık afacanımsın benim, gözleri fıldır fıldır dönen…
Sevgim anlatılmaz, saygım paha biçilmez sana…
Diğer yanda da beni alev alev saran kocaman bir aşk…
Tüm hislerim senin, ruhum senin, bedenim senin…
Tanrı seni benim için yaratmış diyorum ya bazen;
Kimbilir belki de beni senin için yaratmıştır…
Seninle bütünüm…
Sensiz bir yanım hep eksik…
Seni hep sevdim, hep de seveceğim!