Nis 19
Koştum…
Karanlıktı, korktum…
Gökkubbe maviydi ama yağmur yağıyordu.
İmkansızdı…
Büyülere kandım, sığındım; tutmadı…
Yoruldum ama yığılmadım.
Gördükçe sevindim;
Sustukça sevdim, sevdikçe sustum.
Bakmadım ama gördüm.
Konuşmadım, sustum, kendimden korktum!
insan ne dese bos?
ya da ne soylese havada kalmas kelimeleri?
hayat bu kadar yarim midir hissedebilmeyi isterken…
peki ya hic dinledin mi o mor mumu?
o seni beklemis aslinda yillardir da
ne sen gordun ne de o….
oysa der ki o;
soz vermesin artik kimse sana…
soz vermesin ki bekleme kimseyi,
ya da belki bekletme…
ne soylesem anlami olur ki
bu kadar hicligin icinde….
en iyisi beklemek,
birgun belki bir yerde, yeniden….
sevgin
eminim ki imkansız diye bir şey yoktur. herşey sende ve onda biter… umarım mumlar yanar, buluşursunuz… sevgiyle kal
Umarım bu aşk fısıldamaları yapılan kişi anlıyordur okuduğunda bunları
sam’e katılıyorum….