Sevmenin tadını aldım seninle bilir misin? Göz bebeklerinin içine daldım bir nevi aslında ve onlar gülümsedikçe, parladıkça mutlu oldum sadece belki de. İnanmadın, güvenmedin… Sevgimin, sadakatimin önemi olmadı sanki senin için. Canım çok yandı; ne zaman canım yansa, gözyaşlarımı ne zaman tutamasam yanımda olmadığını hissettim… Bunu her hissedişimde canımın daha da fazla yanmaya başladığını gördüm. Bildiğim ve yaşadığım tek şey vardı aslında… Sadece seni şuursuzca ve delice sevdim. Anılarla yoğurdum sevgimi… Bir daldan kopmuş bir çift ayva çiçeğinin masumluğuna yükledim aşkımın parçalarını. Zaman zaman sevgimi sana, bir tek sana olan sevgimi taşıyamadığımı fark ettim. Yükümü hafifletmek için her yanına sokuluşumda o soğuk, donuk yüzünle karşılaştım. Yine de sevmeyi bildim. Ansız terk edişlerin benden neler götürdü bir bilsen. İstedim ki beraber yoğrulalım hayatın içinde. 7 aya baktığımda bunu ne kadar başarabildik diye sorduğumda kendime aldığım cevap beni her zamankinden daha da mutsuz ediyor sanki. Seninle arama ansızın koyduğun mesafeler sadece gözlerimdeki ışığı söndürmeye yetiyor. Tekrar ve tekrar iyileştiriyorum kendimi. Her şeye rağmen yine seviyorum seni taparcasına. Çoğu zaman sen uyurken anlatıyorum sana dertlerimi. Uyurkenki masumiyetini daha geldiğin ilk gün benim hırkamla benim yatağımda uyuduğun zaman resmetmiştim zaten.
Kimsin? Hayatıma niye girdin? Niye sensiz olmaz hale geldim bu denli? Neden sana dair olumsuz bir şey söz konusu olduğunda içimde bu denli sancılar hissediyorum? Beni benden almışlığın dışında neden ansız yalnızlıkları tattırıyorsun bana? Yada neden en ihtiyacım olduğu anlarda elini benden çekip itiyorsun kendinden beni?
Neden benim sevdiğim “seni” bu kadar saklıyorsun, esirgiyorsun benden? Hani o kocaman gülümsemesiyle, hafif çocuksu tarafıyla evin içinde “el” diyerek vurup kaçan mutlu sen var ya neden bu kadar az ziyaret ediyor beni? Söyler misin ona daha çok uğrasın bana, ona muhtaç olduğumu da söyle, onu çok sevdiğimi ve o olmazsa benim de olamayacağımı söyle… Beni bırakmasın bu evde yapayalnız fırsat bulduğu her anda çıkıp gelsin yaşamıma… Onsuz hayatın ne denli çekilmez olduğunu söyle ona. O olmadığı zaman bir günün ne kadar acılı ve sancılı geçtiğini bilip bilmediğini sor… Hayatıma gelmiş tanrısal varlığımsın… Ruhun benle olmasa da en azından bedenin benimle aynı evde aynı mekanda… seni çok seviyorum; söyleyebileceğim başka da bir şey yok sanırım…
Alıntı değildir oturup kendim(i) yazdım…
Son Yorumlar