Kas 13
Bir garip hüzün çöker insana
El ayak çekilince
Tek başına kalırsın dünyada
Etraf sessizleşince
İnan bu ev alışamadı
Hiç bir zaman sensizliğe
Şimdi sensizlik oturuyor
Kalkıp gittiğin yerde
Yanlızlığa elbet alışır bedenim
Yanlızlıkla belki de başa çıkabilirim
Çok zor gelse bile yaşar öğrenirim
Sensizlik benim canımı acıtan
Bir derin korku düşer ruhuma
Duvarlar seslenince
Karanlık oyun oynar aklıma
Gölgeler dans edince
İnan bana alışamadım
Hiç bir zaman sensizliğe
Şimdi sensizlik dolaşıyor
Çıkıp gittiğin bu evde
Kasım 14th, 2009 at 11:48
çokkk güzelll ağlayasım geldı sabahın köründe okumaz olaydım :( blog süper olmuş bebeım ;)
Kasım 16th, 2009 at 22:16
Ben sana anlamak istediklerini anlatırım ama önemli olan senin ne kadarını anlayabileceğin…Şiirin çok güzelmiş, Behcet necatigil şiirini okuyormuşum gibi geldi bana…
Kasım 16th, 2009 at 22:20
Cebir,
İlk cümlendeki iddialı girişin, ikinci cümlenle yerle bir olmuş ne yazık ki :) Bunun benim şiirim olduğunu zannederken acaba nasıl bana birşeyler anlatabileceksin merak etmedim değil :) Sen anlayabildiğin kadarını anlat diyeceğim ama, anlayabileceğinin kat ve kat üstündeyim sanırım :)
Sevgiler
Kasım 17th, 2009 at 03:30
Candan erçetin duymasın :)))) ahaha cok güldüm