Serkan Azak

Kendini tanıyamaz oluyormuş insan bunu öğrendim.
Bir şeyi başaracağım derken, gözünden sakınırken eline yüzüne bulaştırıp bir anda herşeyi allak pullak edebiliyormuş.
Belki beklenmemişlik bunun adı, belki heyecan… Belki de çaresizlik, umutsuzluk.
Güneşin doğuşu ve batışı arasındaki dar zamanda yaşamaya çalışmaktan da sıkıldım sanki.
Görememekten, dokunamamaktan, varlığını hissedememekten yoruldum belki de.
Siluetini unutmamak için çaba sarfediyorum sadece…
ve
sanırım
…….

Alıntı değildir oturup kendim(i) yazdım…