Yazık!
24 Mar 2006 | Kategori : Karalamalarım
Sen… Sevdamdın… Gözümden sakındığım, bir damla gözyaşın için dünyayı feda edebilecek bir ben vardı karşında… Elimden tuttuğunda korkusuz, yalnızlıklardan kurtulmuş bir ben… Ya şimdi? Bendeki seni neden parçaladın ellerinle? Sensiz bu odanın soğukluğu, benliğimdeki ve bedenimdeki boşluktan ve yalnızlıktan başka ne hissediyorum? Gözlerim ağlamaktan yosun tuttu belki de… Umurunda mı sorarım sana? Saat 02.14 nerede olduğunu kiminle ne şekilde olduğunu bilmiyorum… Dayanır mı buna seven, tapan bir yürek? Saatlerce caddenin ucundaki direğin dibinde dikildim… Bir ara sokaktan çıkıp gülümseyerek bana doğru gelmen için yalvardım sana, gelmedin… Caddeye giren her arabanın, her taksinin içinde seni aradım, yoktun… Aşkım dediğim yoktu… Biliyorum, hissediyorum ki şuan kimin yanındaysan her şeyi yaptın onunla… Hiç düşündün mü şuan seviyorum dediğin ben ne haldeyim? İçinden bir an olsun geçtim mi? Ne hissettin? Mutlu muydun benim mutsuzluğumda?
Alıntı deÄŸildir oturup kendim(i) yazdım…













2 Yorum
Serkan Bey,
Benim duygularıma tercüman olmuÅŸsunuz…Ellerinize saÄŸlık….
Hiç bir insan baÅŸkasının mutsuzluÄŸundan mutlu olabilir mi nasıl bir duygusallıkla yazmışsın yada gercekten karşındakını ole gormek mı istemiÅŸsin anlam veremedim…