Zamansız sevginin sonu!
11 Ağu 2007 | Kategori : Karalamalarım
Hayatıma girdiğinde çocuktum;
Ansızın gelmiştin bana, karlı bir gece sabaha koşarken tutmuştun elimden. O elin sıcaklığını unutmak mümkün mü ki? O sıcaklık ki büyüdü büyüdü tüm bedenimi sardı..
Aşk mıydı bu?
Bilmiyordum; dedim ya, çocuktum daha…
Sonra değişti herşey; geçen her gün yüreğim de gözlerim de bir başka bakmaya başladı sana.
Unutulmayan yaşanmışlıkların arkasındaki yasaklarda gizliydi heyecanımız; ansız mutluluklar ve hüzünleri bir arada yaşamaya çalışarak ama yine de mutlu olmaya çalışmaktı aslında yaptığımız.
Çocuktuk;
göremiyorduk belki önümüze gelecek engelleri, kaptırıyorduk kendimizi yaşamın ele batan dikenli tellerine. Bugünü yaşarken dünü unutuyor yarını ise düşünmüyorduk.
Sözüm ona seviyorduk…
Aslında sonra sonra farkettik ki sevmiyorduk; yani seviyorduk da ben daha bir baÅŸka seviyordum… Daha yoÄŸun, daha tutkulu, kendimi kaybetmiÅŸcesine…
artık daha bir anlamlanıyordu bendeki sen; daha bir anlamlı hale geliyordu yaÅŸanmışlıklar yada o ilk günkü elimi tutuÅŸun…
Åžimdi daha iyi anımsıyorum o karlı gecelede çatılarda eriyen karlardan kopan damlaların yere düşerkenki attıkları çığlıkları…
Beni sana yüreÄŸim getirmiÅŸti; seni bana getirense tanrıydı belki; belki de ben öyle olduÄŸuna inanmak istedim, bilmiyorum…
Kirli bir bahçeydi aslında yaÅŸadığımız yer; herÅŸey elimize yüzümüze bulaşıyordu ama biz küçük çocuklar gibi elimize bulaÅŸan çamurları yüzümüze sürüp kahkalar atıyorduk… Düşünmüyorduk çünkü yarını… Bilmiyorduk yarınların bu kadar çabuk geleceÄŸini; yada aslında ben biliyordum sen bilmiyordun…
Taparcasına bir sevgiyi kendime bayrak yapıp peÅŸinden geliyordum sadece… Bir gün sevecek umuduyla koÅŸuyordum peÅŸinden… KoÅŸtum koÅŸtum koÅŸtum…
Umutlarım oluyordun benim gün içlerinde, geceleri ise rüyalarım… ÇoÄŸu zamansa gözümden akan bir tomurcuk yaÅŸ oluyordun… Ama ben yine de seviyordum… Yarınlar gelmeye baÅŸladıkça sevgim daha da daha da büyüyordu… Benim unuttuÄŸum senin de farketmediÄŸin birÅŸey vardı aslında… Büyüyen bu sevgiyi ne kadar taşıyabileceÄŸim bir başıma…
O sevgi ki büyümeye devam ediyordu…
Ben gözlerinin içine bakarken, ben sana aşık deÄŸilim diyebilen bir seni ben yine de seviyor ve bu büyüyen sevgiyi taşımaya devam ediyordum. Gurur yapmıyordum; aÅŸkta gurur olur mu? diyerek sineme çekiyordum herÅŸeyi…
Ama yaralanıyormuÅŸum farketmeden; vücudum kanamıyordu belki ama ruhumdan akan kanları bir başıma sarmaya çalıştım yıllar yılı…
Sevgim büyüdü, büyüdü, büyüdü…
Kan içinde kalmış ruhum çok dayandı ama bu sevgiyi bir başına taşımaya devam edemedi ve sevgim birden düştü yere tüm ÅŸiddetiyle ve paramparça oldu…
Çok aÄŸladım; darmadağın olan sevgimin parçalarına baktım gözlerim yaÅŸlı… Olanca telaşımla parçaları toplamaya çalıştım; parçalardan birini alırken bir diÄŸerini düşürdüm yere… Büyük parçalar da paramparça oldu böylece…
Geriye yitik bir ben ve bu kez kocaman bir sevgiyi, senin sevgini tek başına taşımak zorunda kalan sen kaldın iÅŸte…
Kimbilir belki de son diye birÅŸey yoktur… (05/01/2008)
Alıntı deÄŸildir oturup kendim(i) yazdım…
1 Yorum
Çok ağladım; darmadağın olan sevgimin parçalarına baktım gözlerim yaşlı… Olanca telaşımla parçaları toplamaya çalıştım; parçalardan birini alırken bir diğerini düşürdüm yere… Büyük parçalar da paramparça oldu böylece…
Geriye yitik bir ben ve bu kez kocaman bir sevgiyi, senin sevgini tek başına taşımak zorunda kalan sen kaldın işte…
Kimbilir belki de son diye birşey yoktur…
Son diye biÅŸey asla yoktur elbette kaçışlar baÅŸlar ya tekrardan baÅŸlarsa korkuları kaplar peki özlem anlamı olmayan ne için özlediÄŸini bilmeden sadece özlemek ona bir ad verebilinir mi hayır iÅŸte ona bir ad verilemiyor…