Serkan Azak

Bir garip hüzün çöker insana
El ayak çekilince
Tek başına kalırsın dünyada
Etraf sessizleşince

İnan bu ev alışamadı
Hiç bir zaman sensizliğe
Şimdi sensizlik oturuyor
Kalkıp gittiğin yerde

Yanlızlığa elbet alışır bedenim
Yanlızlıkla belki de başa çıkabilirim
Çok zor gelse bile yaşar öğrenirim
Sensizlik benim canımı acıtan

Bir derin korku düşer ruhuma
Duvarlar seslenince
Karanlık oyun oynar aklıma
Gölgeler dans edince

İnan bana alışamadım
Hiç bir zaman sensizliğe
Şimdi sensizlik dolaşıyor
Çıkıp gittiğin bu evde

Hani hayat sürprizle dolu derler ya
İşte sen benim için öylesin
Hani kader bazen imkansızı yazar ya
İşte sen benimlesin

Ne savaşlar ne yangınlar
Sıkıntılar geldi geçti
Aramızda ne olursa olsun
Aşk hiç eksilmedi
Katlandık ne zor yıllara
Tozlu topraklı yollara
Aşk hiç eskimedi

Sonsuza dek sen benimsin ben de senin
Sen geçmişim geleceğim güvendiğim
Saygı sevgi hayatımızın gerçeği
Ayırmasın tanrı bizi

Sonsuza dek sen benimsin ben de senin
Ben senin herşeyinim sen de benim
Saygı sevgi hayatımızın gerçeği
Ayırmasın tanrı bizi

(sssnn)

İlk değilsen bile canım, son kalacaksın.
Aldığım her nefes gibi içime dolacaksın.
Belki benimle belki de bensiz kalıp ağlayacaksın.
Ama gün gelecek sonsuza kadar yanımda olacaksın.
Yana yana canım sana geliyorum.
Herşeyimle bak senin oluyorum.
Aşığım adım gibi biliyorum,
Ele inat, ele inat…
Sonunu bile bile sana deli oldum ah.
İçime sine sine kollarına geldim bak.
Kıskanan olur, sen onları bırak.
Ele inat, ele inat…

(Bugün aldığım; tüm zamanların en güzel hediyesi…)

Yine savrulacaktın bir şehre…
Gitmeden görüşmeliydik sana göre, şarttı!
Beşiktaş’ta bir akşamüstü…
İşten eve gelip,
Apar topar hazırlanıp sokağa attım kendimi.
Beşiktaş Starbucks,
Kapının girişindeki, soldaki, 2. masa…
26 Ekim 2009 Pazartesi

Daha dün değil miydi seni hatırladığım? Haliç’e doğru yaktığım sigara beni zehirlemek için elinden geleni yaparken, birden aklıma gelip çöküşünün bir nedeni varmış meğer…
Ay olmuştu görüşmeyeli; aklıma geldiğin o an telefon rehberimde adını arar buldum kendimi… Sonra anımsadım ki sen telefonunu vermemiştin bana. Rehberimde yoktun, sigaramın son nefesini üflerken ismini fısıldadım kendi kendime ve gülümsedim…
(21 Ekim 2009 Çarşamba)